Goran zegt gelukkig direct ja!

Dinsdagavond laat gaat de telefoon. Ik zit net op de bank uit te blazen van alle commotie na het afzeggen van Mats Wilander en het regelen van Thomas Muster als zijn vervanger bij de AFAS Tennis Classics. Het zal Jacco wel zijn. Die belt vaker laat. Het is Jacco niet. ‘Bonjour Pol, Yannick.’  ‘Nee he’, denk ik. Maar helaas! ‘Ik ben door mijn rug gegaan en kan amper lopen laat staan spelen,’ zegt Yannick Noah. Hij komt ook niet.

Ik vloek even, dan bel ik Jacco. En zo begint het circus weer van voren af aan. Opnieuw ons lijstje erbij en bellen, net als maandagavond. Sergi, Chang, Courier, Goran? Ik begin met Goran (foto) en krijg hem direct aan de telefoon. Hij staat op het punt naar Amerika te gaan, maar is nog in Kroatië en kan zijn reis wel cancellen. Hij komt. Pfffft. Gered.

Woensdag besef ik pas dat ik mezelf geen dienst heb bewezen. In plaats van een lekker rustig potje tegen Yannick begin ik nu donderdag tegen Goran. Dat is gelijk van dik hout. Ik had er stiekem op gerekend dat ik zaterdag met Henri Leconte zou uitmaken wie in onze poule de finale zou halen. Nu Thomas en Goran de plaatsen hebben ingenomen van Mats en Yannick kan dat wel eens heel anders lopen. Straks sta ik om de laatste plaats te spelen.

De rest van de woensdag verloopt tenminste zoals gepland. We checken de belettering rond de baan, het VIP-dorp, de stoffering van de loges en daarna mag ik met Mark Philippoussis het centre court uitproberen. De baan is snel.

Als we staan te trainen komen Richard en Cedric Pioline naast ons staan. De chauffeur van Thomas Enqvist belde net ook, dat hij onderweg is naar Eindhoven. Gelukkig, die zijn er tenminste allemaal. Nu maar hopen dat Thomas en Goran donderdag ook op tijd zijn.

Na de training nog met Mark Philippoussis de stad in geweest om de prijswinnaars van de posteractie te bezoeken en hun VIP-kaarten te overhandigen. De posters hingen keurig achter de ramen: geslaagde actie.

Daarna gaan eten met Mark, Jacco, Richard, Cedric, Henri en Thomas, ons traditionele spelers-onderonsje, zonder pottekijkers. En zoals ieder jaar waren de verhalen over vroeger nog sterker dan vorig jaar.

Paul Haarhuis