Gastblog

Dokter

Vandaag een thuiswerkdag. Ik controleer eerst mijn mails en heb daarna een kort bezoek bij mijn huisarts. Ik heb ook twee afspraken buiten de deur, in het café van mijn vorige domein, theater Lux in Nijmegen.

Een over de Handreiking Filmtheaters; een document dat opgesteld wordt om de gemeentes er nog meer van te overtuigen dat nu investeren in filmtheaters leidt tot meer publiek en succes. Volgende week ben ik een van de sprekers op het debat over de Toekomst van de Filmkritiek in Nederland. Ik wil weten voor wie ik spreek en wat er van mij verwacht wordt.

Ook filmjournalisten maken zich zorgen over de toekomst. Dagbladen bezuinigen, drukken minder pagina’s en hebben minder aandacht voor cultuur en film. De beroepsgroep van filmjournalisten voelt zich dan ook op de schopstoel zitten. Toch geloof ik nog in hun toekomst. Alleen zullen ze dan oorspronkelijker en authentieker moeten schrijven. Nu lijkt alles teveel op elkaar en zijn hun artikelen vaak voorspelbaar en erger nog; inwisselbaar.

Bij alle media-aandacht voor de succesfilm van dit moment, Er komt een Vrouw bij de Dokter, heb ik geen enkele originele of eigenzinnige bijdrage gezien. De kwaliteitsdagbladen zijn voorspelbaar negatief en de rest van de pers is bijkans een verlengstuk van de pr machine geworden. En lijkt het meer op societyjournalistiek dan op werkelijke kunst- en cultuurkritiek. Het is alleen maar Reinout hier en Carice daar.
Ik realiseer me dat zelfs ik daar soms ook gevoelig voor ben. Maar dat komt ook omdat ik Carice persoonlijk ken, zeg ik dan maar. Ik fotografeer haar schoenen en draag ’s avonds als ik moe ben net zo’n Paul Smith bril.

Thuis heb ik nog veelvuldig telefonisch en mailcontact met kantoor. De presentatie van de cijfers en resultaten tot en met november stemmen niet tot veel optimisme. We zullen dit jaar jammer genoeg met een tekort afsluiten. Dat zal betekenen dat het zwaar weer wordt in het voorjaar en alle hens aan dek om de koers te verleggen. Ik schrijf een notitie hierover voor het stafoverleg van volgende week. Het goede nieuws is dat de keuken klaar is en het er prima uitziet. We kunnen ons weer met volle energie richten op de restaurantfunctie; toch een van de belangrijke pijlers van Plaza Futura.

Tot slot wil ik nu ouderwets eindigen met een Witz. Er komt een man bij de dokter. ”Dokter ik kan niet plassen!”   ”Hoe oud bent u dan”? vraagt de dokter.  “90”, zegt de patient.”  Nou, dan heeft u wel genoeg geplast”, antwoordt de dokter.

Zo voelt het ook met mijn zesde weblog. Ik geloof dat het nu wel genoeg is geweest. En als u nog meer over mij te weten wil komen, kom dan zondagmiddag naar café-restaurant Meneer Frits naar de talkshow SPAM! Maar belangrijker: kom vooral een keer langs bij Plaza Futura en ervaar dat het daar echt lekker en goedkoop eten is. En achter die facade van het eetcafé bevindt zich een inspirerend cultuurbedrijf met een eigenzinnig theateraanbod en een van de beste filmprogramma’s van het land. Iets om trots op te zijn in Eindhoven.      

Saai

Het is vandaag een saaie, miezerige dag. Door de wegwerkzaamheden bij Plaza Futura voor de deur oogt het allemaal nog somberder. Je vraagt je af of mensen het theater überhaupt kunnen bereiken. Het tegendeel is waar.

Meer dan 100, voornamelijk vrouwelijke, bezoekers zijn nu vroeg present om de Filmkring te bezoeken. Een initiatief om ’s ochtends op basis van voorinschrijvingen (bijna 1000 per week) naar de film te gaan. Een unique selling point, jarenlang geleden bedacht door voormalig filmprogrammeur Mau Stappers, waar Plaza landelijk nog steeds hoge ogen mee gooit. De bezoekers trotseren de geringe overlast van de keukenwerkzaamheden met gemak.

Verder praktisch de hele dag overlegd over de digitalisering van de filmtheaters. Dit gaat om een enorme kostenpost, wel 80 mille per filmzaal. Met een aantal filmtheaters zijn we op dit moment, samen met het Filmmuseum en het Filmfonds, bezig met een lobby voor financiele steun van het Ministerie. Ik hoop dat het van de grond komt omdat de begroting  van de filmtheaters anders onverantwoord onder druk komt te staan. Wellicht moeten we dan weer de hand ophouden bij de gemeentes. Digitalisering kost bij aanschaf veel geld maar zal uiteindelijk leiden tot een efficiëntere exploitatie. Beter beeld, minder personeel en geen vervoerskosten meer. Maar voordat het zover is zijn we jaren verder. Voorlopig komt elke week een filmvervoerder langs die de film in blik aflevert, die vervolgens weer door de operateur  aan elkaar moet worden geplakt en die dan weer in de projector moet worden gelegd. En dat voor elke voorstelling. Eigenlijk is filmvertoning nog hartstikke ouderwets en arbeidsintensief. Maar dat is ook meteen de charme van het bedrijf.

Op het station is het ongemakkelijk druk en onrustig. Het lijkt alsof volwassenen meer met Sinterklaas bezig zijn en het drukker hebben dan de kinderen. Veel afspraken worden afgezegd onder het mom van “ik moet morgen nog iets voor Sinterklaas doen”. Op de terugreis vrolijken twee krantenberichten op deze saaie dag mij op. Ten eerste een heel positieve recensie van Puccini’s opera La Fanciulla del West. Ik verheug me er nu al op om daar eind van de maand naar toe te kunnen gaan. Daarnaast hartstikke positief nieuws over de opening van de Ontdekfabriek op Strijp S. Hiermee is weer een stap gezet voor de verdere ontwikkeling van dit gebied. Hier zal ik snel met mijn dochtertje mijn gezicht laten zien. 

Thuis aangekomen heb ik maar in één ding zin;vroeg naar bed gaan. Maar ja. Ik had gisteren net een fragment gezien van de documentaire de Viagraman. Over het moeten presteren, masculiene faalangst en fantoomlullen. Ik vraag me dan af of het wel verstandig is om naast mijn vrouw te moeten kruipen. Moet ik morgenvroeg niet eerst bij de dokter langs?

Schaken

Vandaag diverse besprekingen intern gehad. Ik bevind me nog steeds in de fase van kennismaken, processen goed doorgronden, de cultuur van het bedrijf leren kennen. Tegelijkertijd moet ik toch ook al erg snel handelen en besluiten. Van de nieuwbouwplannen op Strijp S, waar ik net een nieuw businessplan van heb gepresenteerd, tot aan de renovatiewerkzaamheden keuken en toiletten en de bezuinigingen op de begroting van 2010 aan toe.

Vooral de begroting 2010 sluitend krijgen is een complexe klus van verschillende afwegingen; bezuinigen op publiciteit, minder programma, prijsverhogingen, minder personeel? Het zijn ingewikkelde keuzes, die zelfs de toekomst van mensen kunnen raken. Het lijkt bijna een klassiek schaakspel. Ik moet de komende dagen en weken een paar belangrijke zetten doen, ben in tijdnood, en moet vast en zeker een stukoffer brengen. Maar welk?

Als ik beneden in het cafe kom, zie ik dat de toiletten al een nieuwe rij tegels krijgen (foto). Ineens zie ik overal schaakpatronen terug. Vroeger was dat klassieke spel nog populair. Keek je gebiologeerd naar de presentaties van Max Euwe over de imponerende strijd tussen Spasski en de geniale Fischer  en later naar Hans Bohm als het ging om Karpov-Kasparov. Je wilde op de camping nog wel eens zo’n geniale opening naspelen, terwijl je er eigenlijk niet veel van snapte.

Nu zou ik helemaal niet meer weten wie wereldkampioen is. Wordt er nog wel geschaakt?
Tegenwoordig  leven we in de tijd van snel geld verdienen en gokken. Niet toevallig worden we bijna elke avond doodgegooid met beelden van het spelletje poker. Zelfs dat slecht Portugees zingende hockeymeisje schijnt het goed te kunnen. Nog niet zo lang geleden het vertrouwde gezicht van de Rabobank. Zo is de kredietcrisis snel verklaard! Daarvoor hoeven we dan niet meer naar de nieuwe film van Michael Moore, Capitalism: a love story. Al blijft deze documentaire een aanrader!

Toch zou ik liever Searching for Bobby Fischer (uit 1993) nog eens terug willen zien. Een ontroerende en tevens humorvolle film over een doodnormaal kind dat geniaal kan schaken en daardoor meteen van zijn vader en omgeving niet meer normaal kind mag zijn.

Geniaal en kind willen zijn, zijn ook kenmerken die je in een kunstenbedrijf kunt aantreffen. Zo ook in Plaza Futura. Soms denk ik, kan dat niet wat anders, wat zakelijker, wat professioneler. Doe eens volwassen! Vervolgens ben je meteen weer verrast door de originaliteit, de uniciteit en de creativiteit van de mensen en vooral het aanbod.

Het Plaza Plus festival in januari zal weer zo’n bijzondere mix zijn van kunst en genialiteit. Een totaalprogramma waarin plaats zal zijn voor kunstenaars, filmmakers, dansers, muzikanten en performers. Experimenteel, vernieuwend, verrassend, uniek en met Europese allure. En zeker en vast weer geniaal en kind tegelijk.  Noteer die data 14, 15 en 16 januari!

Mag Sint wat langer blijven ?

Beste kinderen, wat is het toch heerlijk in het kasteel in Helmond, iedere dag weer geniet ik van de bijzondere sfeer en zoals ik al zei, ik slaap hier zo heerlijk!

Americo is rustig en straalt een soort van tevredenheid uit, onvoorstelbaar als je weet dat hij tijdens de gehele reis zo onrustig is geweest. Gisteren tijdens het pietenoverleg heb ik ook een groot aantal pieten gehad met de vraag “mogen we dit jaar niet wat langer blijven in Helmond” ?

Ik zou het diep in mijn hart wel willen maar ik weet ook dat de thuisblijvers ons missen! Even heb ik getwijfeld om toch maar de burgemeester te bellen, maar eerlijk is eerlijk, mijn drang om weer snel naar huis te gaan is ook heel erg groot….dus !!

De kinderen lijken ieder jaar weer liever…en het gastvrij verblijf in Helmond is in een woord TOP, je krijgt er elke dag weer goede zin van.
Maar het volgende feest, kerstmis staat weer voor de deur en dan ben ik ook graag in Spanje terug om daar met álle pieten en mijn Spaanse vrienden een heerlijke kerst te vieren.

De Hoofdpieten zijn trouwens al aardig aan het voorbereiden dat alle meegekomen pieten
weer hun spulletjes op tijd inpakken en nog snel wat souvenirtjes voor thuis kopen.

Helmondjes, Helmond Wijn, Helmkoek, d’n Hellemonder (beeldje) ze hebben zelfs beeldjes kunnen bemachtigen van een “butske”, blijkbaar ook een typisch Helmond produkt wat hier tijdens een ander feest symbool staat voor plezier…..

Jullie kennen me, altijd wat mijmeren over de leuke dingen van twee werelden, Nederland en Spanje, zullen we dan toch maar één ding afspreken volgend jaar kom ik gewoon weer terug……..Als het mag….

Sinterklaas en Zwarte Pieten.

Een piet is een piet als je hem piet noemt !

De piet zonder naam…..weet het haast niet meer….teneinde raad blijft hij het proberen.
Ongelofelijk veel namen zijn er al de revu gepasseerd. Maar opgeven, vergeet het maar.
Volgens mij blijft hij bezig totdat we weer in Spanje terug zijn!

Wat triest begon wordt in mijn beleving met de dag komischer, sterker nog; ook de andere pieten hebben er inmiddels bijna een dagtaak aan om mij te voorzien van de meest uiteenlopende pietnamen. De huismeesterpiet sprak me woensdag nog aan met een naamvoorstel. Del Piëtro is dat geen voetballer? En dan de bakkerspieten: "Sint wat dacht u van Piety Plop !?" Zelfs Profpiet gaf me nog enkele namen, Pietoresk, Pietje Bel en wat te denken van Pietta…is dat geen broodje?

Nee, laten we nou gewoon met beide beentjes op de grond blijven staan en nog maar eens goed overwegen of die naam nu wel zo belangrijk is. Oohhw daar komt telpiet ook aan…ja, zeg het maar telpiet; Sint, hoe klinkt Pie, het worden er ontelbaar veel al die namen.

Piet zonder naam had er zelf al zoveel bedacht…..weten jullie ze nog allemaal?
Van FrietPiet naar PietPiet, waarna UitkijkPiet, Piet, KanariePiet, Piet Klok, Piet R. de Vries en het lijkt maar niet op te houden.
Piet Snot, Piet Piraat en Zwarte Piet bleken ook niet opgewassen tegen een klein beetje kritiek van mijn zijde. Maar kritiek gaf hem nog meer energie om verder te moeten gaan en jawel hoor, hij rolde ze zo uit zijn mouw, Harry Pieter, ZeurPiet, er lijkt haast geen einde aan te komen.
Kunnen we hem niet als allerlaatste mogelijkheid gewoon PZN-Piet noemen, want het maakt toch niet uit…..

Een Piet is pas een Piet als hij Zwarte Piet is!

Sinterklaas & Pietermanknecht.

Dood

Dinsdagochtend een lange en moeizame vergadering gehad met de staf van Plaza over de begroting van volgend jaar. De commissie Cultuur Totaal heeft in vergelijking met de afgelopen twee jaar 100.000 euro minder subsidie geadviseerd. Het is met mijn mensen dan ook niet eenvoudig om zo’n bedrag op een begroting van nog geen twee miljoen ineens te bezuinigen voor 2010. Het zullen de komende weken moeilijke afwegingen worden; bezuinigen op pr en marketing, minder programma, prijsverhoging of zelfs eventueel ontslag.

Toch realiseren we ons allemaal dat pijnlijke keuzes niet kunnen uitblijven. Zeker niet nu de gemeentes in de komende jaren fors moeten gaan bezuinigen. “Pikzwarte jaren voor gemeenten”, kopte deze krant dan ook dinsdagochtend. Na de vergadering verlaten de meesten vermoeid en meer dood dan levend mijn kamer.

Het contrast beneden in het café kan niet groter zijn, waar de bouwvakkers bezig zijn met de renovatie van de keuken. Vrolijke muziek klinkt uit hun radio. Vanwege deze verbouwing is de keuken van het restaurant nog gesloten. Zaterdag zullen we de gasten weer met enthousiasme ontvangen. Een nieuwe keuken, een nieuwe kaart en gerenoveerde toiletten. En eind januari zal er ook nog een uitbreiding plaatsvinden van het café-restaurant.

Ik bel ondertussen nog even met mijn moeder om te vragen hoe ze de begrafenis van haar buurman ervaren heeft; een man die maar twee jaar ouder was dan ik en die plotseling is overleden. En dat brengt de dood toch dichterbij.

Dan bereikt mij het bericht van een oude collega van het Filmfonds dat Ramses Shaffy is overleden. En dat de bekroonde documentaire Ramses van Pieter Fleury vanavond nogmaals wordt uitgezonden. Niet geheel onverwacht maar toch plotseling; de zanger-bohémien is niet meer. En dan weet je dat heel bekend Nederland weer op tv zal willen verschijnen om zijn of haar mening te ventileren over de mens Shaffy. Of het nou Hazes is, Michael Jackson, Jan Wolkers, Ramses Shaffy; altijd verschijnen er bij de dood van zo’n persoonlijkheden mensen in beeld die elkaar verdringen om ook iets te mogen zeggen. Het lijkt dan bijna altijd alsof we hen op zo’n moment nog een keer willen opeisen en claimen en zo de laatste rust niet gunnen.

Ik weet nog dat vijf jaar geleden, bij de dood van Theo van Gogh, Omroep Gelderland mij belde en vroeg om commentaar. Men was hoogst verbaasd dat ik weigerde. Niet dat ik toen zo principieel was maar ik had op die dag gewoon geen zin om te zeggen dat ik van Gogh eigenlijk geen goede filmregisseur vond.
“Laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan”  zal dinsdagavond niet opgaan voor Ramses. 

Het Brabant-gevoel

Maandagochtend helemaal ondergedompeld in de nieuwe media tijdens de inspiratiedag 2009, georganiseerd door het Vrijetijdshuis Brabant in theater de NWEVorst in Tilburg. Een congres voor de culturele en toeristische sector van Brabant over nieuwe manieren van marketing. Toen ik binnenkwam was Peter Kentie (foto), manager marketing van PSV, aan het woord over de verbondenheid met ONS PSV. Het gaat tegenwoordig veel over beleving en loyaliteit. Vooral ook bij voetbal. Hier kan de culturele sector veel van leren; Kentie is dan ook een graag geziene gast bij veel cultuurmarketing congressen.

Het ging tijdens deze dag over cross-mediale publiciteit, het gebruik van de nieuwe media. Er werd dan ook heel wat geFacebooked, geHyved, geTwitterd etc. Van het PSV gevoel ging het over naar het Lowlands-gevoel en naar het Afrika-gevoel van de Beekse Bergen. Uiteindelijk bracht Bob Hutten van Hutten Catering de zaal weer met beide benen op de grond door terug te keren bij het Brabant-gevoel.

Hij belichtte allerlei onbenutte kansen die er nog liggen voor zowel de culturele als toeristische sector. Hutten benadrukte dat je uitgangspunt altijd moet zijn; ergens de beste in willen zijn. Of je nu een camping of een cultureel bedrijf runt; je moet de beste willen zijn. Dit spreekt mij bijzonder aan omdat ook ik van mening ben dat dit je uitgangspunt moet zijn. Ook Plaza Futura moet in de toekomst verder met die visie; net iets anders, net iets beter.

Heel inspirerend zo’n dag in Tilburg  maar ook hectisch als je tegelijkertijd veelvuldig met het kantoor in Eindhoven contact hebt om afspraken te plannen en een aantal zaken te delegeren.

Eind van de middag afgereisd naar de Verkadefabriek in Den Bosch (foto), waar twee nieuwe filmzalen geopend werden. En niet zo maar twee filmzalen. Directeur Jan van de Putten heeft als een waar cultureel ondernemer met eigen geld en geld van sponsoren deze uitbreiding gefinancierd. Twee state-of-the art filmzalen met inrichting van Piet Hein Eek en prachtige wandbedekking  van Claudy Jongstra.

Van der Putten heeft met zijn Verkadefabriek als geen ander de woorden van Rob Hutten begrepen: je moet de beste willen zijn. Op dit moment is de Verkadefabriek zonder meer leading in Brabant maar ook in Nederland op het gebied van film, vlakke vloer theater, horeca en cultureel ondernemerschap.
Voor Plaza Futura en voor Eindhoven ligt de inspiratie dan ook 35 km noordwaarts. Ik ben ervan overtuigd dat in het creatieve klimaat van onze stad Plaza Futura op cultureel gebied uiteindelijk ook de beste kan zijn. Zoals ONS PSV dat al jarenlang is.

Thuis aangekomen zag ik nog een klein stukje van DE WERELD DRAAIT DOOR. Het vriendelijke open gezicht van Yvon Jaspers, als sidekick van Matthijs van Nieuwkerk. Boer zoekt vrouw, het meisje uit Boxtel, het ultieme Brabant-gevoel. Ik was echt thuis.

Nog maar één weekje …

Met weer een dagje rust op het kasteel zijn we in de laatste dagen van ons jaarlijkse bezoek gekomen aan Nederland! Wat gaat de tijd toch snel, eigenlijk zou ik wel veel langer willen blijven en van de andere kant wil ik ook weer graag terug naar alle achterblijvers in Madrid (Spanje).

Weet je wat voor mij nu zo heerlijk is in het kasteel van Helmond: ik slaap er zo goed en ik droom hier veel beter dan thuis, best vreemd hé ! Je zou haast denken dat ik thuis niet zo’n heerlijk bed heb, maar het is meer dan het bed alleen, natuurlijk heb ik hier een hemels bed maar toch moet er nog iets anders zijn.

Al die lieve kinderen die in mijn dromen voorbij komen is in Nederland wel wat grootser dan in Spanje. Zouden er hier meer zijn dan in Spanje? Nee, dat kan toch ook niet. Wel ben ik dit jaar meer opgewonden dan anders, maar dat zal wel komen door dit bijzondere vijfde logeerjaar. En ja, ik zie ook enorm uit naar de dag van vrijdag want dan komen alle kinderen met een beperking. Dan staat alles in het teken van die kinderen die zich normaal gesproken een beetje lastig door dit oude kasteel kunnnen verplaatsen. En ik heb vandaag gehoord dat zich daarvoor nog veel meer extra vrijwilligers hebben aangemeld, om alle bezoekertjes op een veilige wijze een fantastische rondleiding te bezorgen.

Ook heb ik vanuit Madrid nog wat extra wegwijspieten laten komen, zodat niemand de weg kwijtraakt in dit enorme kasteel. Ik ben zo enorm trots op de Helmonders die hier zo fantastisch aan meewerken dat ik nog maar eens goed moet nadenken hoe ik al die schoentjes ga vullen ...

En nu ga ik weer snel te bed, heerlijk dromen ...
Welterusten ...

Sinterklaas.

Tunnel

Nou, een hele eer om na Sinterklaas het Gastblog van het ED te mogen vullen. Alleen daarom al ben ik zaterdagmiddag met mijn dochtertje en haar vriendinnetje afgereisd naar de Verkadefabriek om de kindervoorstelling 'Twee Benen in de Schoorsteenmantel' van Lis en Imke te zien. Woensdag speelde dit stuk in Plaza Futura maar toen had ik geen tijd.

Een leuke en voor de kinderen soms spannende voorstelling. En net op het moment dat de voorstelling een beetje inzakt, komt de echte Sinterklaas ook nog op het toneel. Een geslaagde middag voor de meiden; zeker toen ze nog met Sinterklaas op de foto mochten. En voor vader was het dan ook de moeite waard om de drukte van het verkeer te trotseren. Want tijdens deze Sinterklaasdagen lijkt het in het weekend zelfs drukker dan op een doordeweekse dag en staan er files op de meest onverwachte plekken.

’s Avonds in Nijmegen naar het slotfeest van de Wintertuin geweest. Een literatuurmanifestatie, die met ongewone combinaties van muziek, dance en literatuur ook veel jongeren weet te bereiken.

Voor mij is zo’n avond een combinatie van het zien van oude bekenden en afscheid nemen van mijn culturele leven in Nijmegen. Nog steeds word ik gefeliciteerd met mijn benoeming tot directeur van Plaza Futura. Dan besef ik dat ik de juiste beslissing genomen heb en realiseer me tegelijkertijd dat men in deze stad ook een beetje jaloers is op het ruime culturele aanbod in Eindhoven.

Zondag race ik nog even met mijn dochtertje naar mijn ouders in Zuid-Limburg. Vanuit Nijmegen nog steeds een veel te lange rit omdat de tunnel bij Roermond en Swalmen nog niet klaar is. U zult begrijpen dat ik Camiel Eurlings niet tot mijn vriendenkring reken, al kan deze goedlachse verkeersminister daar feitelijk ook niks aan doen. Met die tunnel zal het ook nooit meer goed komen. Simpelweg gewoon te smal en te laag gebouwd.

Laat deze tunnels dan ook als voorbeeld dienen voor het nieuw te bouwen Plaza Futura. Als deze nieuwbouw op Strijp S doorgaat, laten we het dan ook meteen goed doen en niet besparen op volume. Want dan komt de exploitatie uiteindelijk onder druk te staan.

Dat was het dan voor vandaag en nu weet u inmiddels wie ik ben. Vader van een dochter van 7, geboren en getogen in Zuid-Limburg en jarenlang werkzaam geweest in de cultuurbranche in Nijmegen.

Veel regen, kinderen en kadootjes

Nou beste kinderen, vorig jaar hadden we rond deze datum sneeuw in Nederland! Nu, een jaar later, is het alleen maar regen wat we naar beneden hebben zien komen en dat werkelijk de hele dag en nacht. Onvoorstelbaar veel regen geeft toch hetzelfde resultaat als een laagje sneeuw: gladheid, en dus gevaar voor onze ritten op het dak!

Dus is het ook vannacht goed fout gegaan. Er is een piet op het dak uitgeschoven! Met een heel dikke, opgezwollen voet is er na een scan in het ziekenhuis al snel gebleken dat een aantal botjes zijn gescheurd en gebroken. (foto)

Nu hoef ik natuurlijk niet zomaar een goede piet te missen, maar een van mijn beste dakpieten. Nou, en met die vele kinderen komen de kadootjes nu wel veel te laat op hun bestemming, wat een toestand. Maar ja, elk nadeel heeft ook weer een voordeel.

Deze dakpiet is voorlopig uitgeschakeld, maar kan daardoor nu wel als kadootje een extra opleiding volgen op de pietenschool. Eigenlijk was daar geen tijd voor maar dat is door dit voorval voor de komende 2 maanden opgelost. Deze dakpiet wilde al heel erg lang bijlessen volgen voor een diploma “zingen in het openbaar” en “hoe maak je warme chocolademelk” om nog meer kinderen extra te kunnen ondersteunen.

Dus (dak)piet is vandaag maar bij profpiet aangemeld en heeft de eerste dag met een dikke voldoende meegedraaid. Piet had wel al na deze eerste dag een stemprobleem, enigszins hees van het vele zingen in de pietenschool en met een pijnlijke voet moest hij wel wat meer rust nemen. En dat is voor hem nou net een enorm probleem. RUST!?

Ik denk dat ik maar wat extra pieten inzet, want met die vele kinderen moet het toch iedere dag weer kadootjes blijven regenen. Ik wens de (dak)piet heel veel sterkte en beterschap toe en wil ook maar direct alle pieten vragen om héél goed op te letten tijdens deze natte en gladde dagen!