Gastblog

Is dit nou leuk?

De vraag die me de laatste dagen bezighoudt ‘Waarom vind ik dit zo leuk?’ Is het omdat het anders is? Omdat het tijdelijk is? Omdat het niet te serieus is? Omdat ik het echte leven wil ontlopen?Stuk voor stuk beangstigende antwoorden. Moet ik me de rest van mijn leven laten leiden door mijn grillige drang naar het ongewone? Dat zodra iets normaal gaat voelen, ik weer onrustig word?

En dan lees ik het antwoord in de woorden van de Franse avonturier Nicolas Vanier. Met zijn vrouw en tweejarige dochter trekt hij een jaar lang door de besneeuwde wildernis van Canada met paarden en sledehonden. In zijn boek ‘Sneeuwkind’ beschrijft hij waarom. “Ik heb een keer een enquête gehouden, in een café in Parijs*. Er waren drie mogelijkheden om aan te kruisen: bent u gelukkig, ongelukkig of geen van beide? De uitkomst was bedroevend: 5% gelukkig, 70% ongelukkig, 25% ertussenin. We hebben ons vergist in de vooruitgang. De mensheid zou zich niet met de snelheid van auto’s, het vermogen van machines, of het verlengen van de levensduur bezig moeten houden, maar met iets veel eenvoudigers: gelukkig zijn.”

En dat is het antwoord op mijn vraag: Ik ben hier gelukkig. Mijn hart stroomt over als ik met mijn emmertjes water door de sneeuw banjer. De kou voel. De bergen ervaar. De lucht roze zie kleuren omdat het avond is. De donkerte van een maanloze nacht beleef of juist het felle licht van de volle maan. Ik voel me verbonden met mijn omgeving. Ik probeer er niet bovenuit te steken door alles te negeren wat de natuur is. Ik voel mijn plaats in het geheel. Niet meer, niet minder. En dat geeft een ongelooflijke rust. Ik leef.

*Het zou me eerlijk gezegd verbazen als deze enquête, gehouden in een Eindhovens café, dezelfde uitslag geeft. Wij Brabanders staan immers bekend om ons bovengemiddeld gelukkig-zijn, toch?  

PS.1 Komende week is opnieuw sneeuw voorspeld en temperaturen van rond de -18. Het zou kunnen dat mijn ‘Ik leef’ dan toch even ‘Ik overleef’ wordt.

 PS .2 Ik heb met veel plezier deze blog voor u bijgehouden, hopelijk heeft u er ook een beetje van genoten. Mocht u willen weten hoe het ons verder vergaat, op  Facebook plaatsen we regelmatig updates. (Of kom gezellig bij ons langs…!).

 

24 uur yurt

Mocht u het willen weten, hierbij een beschrijving van een dag uit ons yurten-leven:

Om 06.15 uur gaat de wekker. Mijn adem maakt witte wolkjes boven het dekbed uit. Niet dat ik dat nu kan zien, want ons dakraampje laat even geen romantisch maanschijnsel binnen, is even iets tussen gekomen.

Om 06.25 gaat opnieuw de wekker. Nu rol ik wel over Valentijn heen uit bed.

Koud!

Snel richting kachel. Ik heb wat moeten oefenen, maar inmiddels weet ik hoe ik met een half aanmaakblokje en de juiste toren hout, het vuur in een keer aan kan krijgen.

Ik voel nog steeds een kinderlijk gevoel van trots als ik de houtjes roodgloeiend zie worden. En een weldadige warmte.


De gasten van chalet AlpeLune hopen rond acht uur te kunnen ontbijten. En dus trek ik om 06.45 de yurtdeur achter me dicht en loop in een kwartiertje naar mijn werk. Het licht van mijn hoofdlampje laat de sneeuw schitteren als kleine kristallen, bijna net zo fel als de sterren aan de nachtelijke hemel. De koude lucht prikt in mijn neus. Ik geniet van deze stille wereld.


Het contrast is groot als ik aan het eind van de ochtend weer terugloop. In wat aanvoelt als een lentezonnetje, zie ik de ervaren en minder ervaren skiërs naar beneden komen. De sneeuw danst achter ze aan.

Achter mij danst een slee met 25 liter drinkwater die ik de verschillende pistes oversleep. 


Weer thuis blijkt afwas- en toiletdoorspoelwater nodig. Vijf  minuten boven de camping stroomt een kleine   waterval die, als we het een beetje bijhouden, ijsvrij blijft.  Even later loop ik met twee emmers richting water, zo nu en dan ‘bonjour’ roepend naar een passerende skiër. Valentijn neemt de eigengemaakte slee mee (en soms neemt de slee hem mee), zodat we ook ons afval kunnen wegbrengen.


Dan is er tijd voor vrije tijd: skiën, lezen, Frans leren, boodschappen doen, raquette lopen, hout hakken, sneeuw ruimen, boek schrijven, snowboarden of gewoon wat naar de bergen staren. 


Om 17.00 uur vertrekt Valentijn naar zijn werk. Hij mag koken voor de chalet-gasten. Voor de gezelligheid loop ik een stukje met hem mee. Ook dit is zo’n magisch moment van de dag. De rust keert terug, de eerste sterren worden zichtbaar en de lucht kleurt roze.


Om 18.00, 19.00, 20.00, 21.00 en 22.00 uur leg ik nieuw hout op de kachel. En als ik om 22.30 uur de pistenbully langs hoor komen die de piste prepareert, weet ik dat het weer bedtijd is.

Sporen in de sneeuw

Werd er nou op de deur geklopt? Het is 3.00 uur ‘s nachts en ik zit rechtop in bed. Zouden dronken wintersportjongeren de yurt gevonden hebben? Met mijn oren gespitst probeer ik ieder geluid op te vangen.
Het blijft stil.
Ah..daar is het weer. Het klinkt als een soort geschuifel, maar nu rechts van de tent.
‘Vast een dier’ mompelt Valentijn slaapdronken naast me.
Ik adem uit. Ja, natuurlijk, een dier. We zitten midden in de natuur, wat wil je!
Hoewel, het is nog steeds een tent waar we in slapen. Een gedreven beest kan zich best onder het vilt doorwerken en ons met huid, haar en thermokleding verslinden…
‘Ok, slapen! Nu!’

De volgende ochtend ga ik direct op sporenjacht. Daar kan ik zo blij van worden, van sporen in de sneeuw. Het indirecte bewijs van leven om ons heen. Dat die verstilde wereld veel minder stil is dan ze lijkt.
De kleine subtiele streepjes van een vogel, de y-grek van de haas, de…uh… veel verder reikt mijn lokale dierenkennis niet.
Ik besluit naar het Maison du Parc te gaan. De plek waar ze informatie verstrekken over het nabijgelegen Nationaal Park des Ecrins, en waar ze me vast meer kunnen vertellen over de dieren die hier voorkomen.

“Le tetras-lyre (korhoen), lièvre variable (sneeuwhaas), bouquetin (Alpen steenbok), mouflon (wild schaap), chamois (gems)”, de dame wordt erg enthousiast van mijn vraag. “Et n’oubliez pas le renard,  la marmotte et les chevreuils”
Of ik de vos, marmot en de reeën niet wil vergeten. Ze geeft me een brochure mee zodat ik het allemaal nog eens rustig kan bekijken.

Even later installeer ik me voor de kachel en lees over de sneeuwhaas, die eind oktober zijn bruine vacht inruilt voor gecamoufleerd wit.
Zijn y-grek is overal rond de yurt te vinden, maar dat hij met zijn spoor eventuele predators voor de gek houdt, wist ik niet. De print wijst namelijk in tegenovergestelde richting dan dat de haas loopt!

En dan de marmot, die we in de zomer zelfs dansend tegenkwamen. Hij is een semi-winterslaper. Eens in de drie weken verlaat hij zijn hol om te urineren en aan het begin van de lente is hij 40% van zijn lichaamsgewicht verloren…

Wat is de winter toch een bijzondere tijd.
Ik ga nog maar eens naar buiten om te zien of er al weer nieuwe sporen verschenen zijn.
Hoewel…stiekem hoop ik toch eigenlijk ook wel een beetje op een ‘tête-a-tête’ met een van die sporenmakers.  

 

Zes zorgen rondom sneeuw

We zijn in opperste paraatheid vandaag. Er is sneeuw voorspeld! Nu is dat niet iets waar je zenuwachtig over behoort te worden als je in een wintersportgebied woont… Maar de eerlijkheid gebiedt me toch te zeggen dat het voor wat kriebels zorgt.

Er zijn wat punten van aandacht namelijk:
1.     In Mongolië heerst weliswaar een extreem klimaat met temperaturen die variëren tussen de -50 en +38 graden, maar veel neerslag valt er niet. Onze Mongoolse nomadentent is dus niet berekend op een dikke lage sneeuw.

2.     Afhankelijk van de sneeuwsoort (poeder of nat) weegt sneeuw tussen de 50 en 500 kilo per kubieke meter. Een halve meter van die laatste zorgt gegarandeerd voor een ingestort dak.

3.     Sneeuw die van het dak afglijdt, blokkeert de deur.  Nu kunnen we de fijne sfeer in de yurt zeker waarderen, maar om er tot het voorjaar in opgesloten te zitten, dat gaat wat ver.

4.     Het zorgvuldig platgestampte pad dat ons naar de bewoonde wereld brengt, wordt met sneeuw weer een nauwelijks begaanbaar, energieslurpend moeras dat de reistijd verzestienvoudigt.

5.     Tel daarbij onze afkomst op, we komen immers uit een land waar 1cm sneeuw alles en iedereen compleet ontregelt, en u begrijpt onze zorgen van deze ochtend.

 

Maar ze blijken voor niets. Als ik uit ons schattige yurt-raampje naar buiten kijk, kan ik geen wolkje voor de zon ontdekken (ook in Puy Saint Vincent blijken de meteorologen er wel eens naast te zitten).

Het is een stralende dag, de zoveelste op een rij.

Dat zou een andere zorg met zich mee kunnen brengen. Is het niet veel te warm voor de tijd van het jaar? Begin december wist uw krant immers nog te melden dat de gletsjers in de Franse Alpen aan het smelten zijn. Dat hebben we afgelopen zomer trouwens ook zelf kunnen zien bij ‘onze’ gletsjer de Glacier Blanc, ieder jaar begint hij een stukje hoger.

Maar ik zei bewust ‘zou’. Vandaag ga ik daar niet over nadenken. We gaan toerskiën!

Primitief of luxe? Wonen in een yurt

Baf! Languit lig ik in de sneeuw.
Mijn ski’s maken met mijn benen een ingewikkeld wiskundig patroon. Het smalle steile paadje door de losse sneeuw bleek wat te hoog gegrepen voor een beginnend skiester als ik.
Ondanks dat heb ik een enorme glimlach op mijn gezicht.
Een half uur geleden veegde ik de laatste broodkruimels van tafel in het chalet waar ik werk, nam vervolgens een skilift omhoog en gleed via een piste en een stuk bos tot de voordeur van ons huis.
Correctie: tot onze yurt!

Onze yurt die in the middle of nowhere op 1500 meter hoogte staat, zonder stromend water, alleen bereikbaar per voet of ski en met temperaturen die kunnen dalen tot -20.
Terwijl ik mezelf uit de knoop probeer te krijgen, bedenk ik me hoe mijn Eindhovense leven zo’n wending heeft kunnen nemen.

Het begon elf jaar geleden tijdens mijn bijbaantje in Hotel Eindhoven, waar ik Valentijn leerde kennen. Hij overtuigde me van een fietstochtje… dat uitmondde in een Tocht van 
20.000 kilometer waarin we onder andere door de hoogvlaktes van Tajikistan reden. Hier kwamen we voor het eerst in aanraking met de yurt en ontdekten de speciale sfeer van deze ronde tent. Toen we  op de terugweg een camping in Frankrijk vonden waar we het beheer van mochten doen, wisten we meteen: daar moet in ieder geval één yurt op komen.
Vervolgens hadden we voor de winter nog woonruimte nodig en was 1 en 1 natuurlijk 2.

In Eindhoven zijn we alleen nog even terug geweest om BLB Dining (het tijdelijk restaurant in het veelbesproken gebouw aan de piazza) te managen. Drie drukke, intense en luxueuze maanden waar we erg van genoten, maar die in schril contrast staan met het leven hier.

De komende tijd probeer ik voor mezelf te achterhalen hoe ik deze uitersten met elkaar kan rijmen.
Ik houd u op de  hoogte!

Yvonne en Valentijn

We wonen op het moment in een yurt op, wat in de zomer een camping is, maar nu skipiste.
Stromend water ontbreekt en je kunt er alleen te voet (of per ski) komen.
 
's Ochtends lopen we met emmertjes water naar de dichtstbijzijnde waterval voor water om de toilet door te kunnen spoelen en per slee voeren we drink-kook-en waswater aan.

Een beetje primitief, maar vooral heel erg leuk. We houden u van 23 tot en met 27 januari op de hoogte over ons leven in en rond de yurt in de winter.

We zijn ook te volgen op Facebook.

Yvonne en Valentijn van der Valk

Via de lichtgevende kerstman naar de cheque

Door Youp Frerichs

Nog één dag te gaan, nog maar 35 kilometer, de laatste loodjes. Het was zwaar en het was gezellig. Wanneer je meer dan zeven uur aan de wandel bent, zijn er heel wat interessante gespreksonderwerpen die dan de revue passeren.

Op sommige momenten tijdens de tocht is het angstvallig stil. Dat zijn de punten dat iedereen het er even moeilijk mee heeft. Alle concentratie gaat op aan het verplaatsen van de ene voet na de andere. Maar het kwam vaker voor dat de gesprekken ons naar interessante onderwerpen leidden.

Niet alleen benen en voeten waren de bron van klagen. Loes van Vugt had op een gegeven moment erg last van haar rug. “Ik heb het gevoel alsof ik zo ga bevallen”, luidde haar noodkreet. Zo ontstond het idee van een modern kerstverhaal. Een bevalling in het glazen huis op kerstavond, dat zou pas interessant zijn.

Mode op begraafplaatsen

Buiten Boskoop bracht de weg ons langs een begraafplaats. Wat ons opviel was dat de mode in grafstenen erg was veranderd door de jaren heen. Waren stenen vroeger nog simpel en elegant, tegenwoordig zijn ze gepolijst met schoongepoetste witte letters, compleet met foto’s, handgeknutselde kunstwerken en soms zelfs met fontein. Wie bepaalt eigenlijk wat de laatste trend is in grafstenen? Kiezen de mensen er zelf voor of is het een laatste wraakactie van nabestaanden? Een interessant onderwerp om eens uit te zoeken. De vraag die ons vooral bezig hield was wanneer de grafstenen eindelijk weer fatsoenlijk worden. Hopelijk voor onze tijd.

De cheque

Toen we eindelijk aankwamen bij het Glazen Huis, moet ik eerlijk bekennen dat het bedrag niet het eerste was waar we aan dachten. Ons welkomscomité stond klaar met glazen bier, die ze meteen aan de lopers schonken. Toen die behoeftes vervuld waren, konden we eindelijk kijken naar het bedrag dat onze inspanning had opgeleverd: 5.268 euro! De blaren en opkomende spierpijn waren het opeens allemaal weer waard. Tegen de tijd dat we tussen de mensenmassa stonden om de cheque in te leveren, was het bedrag alweer gestegen tot 5.791 euro. Meer dan het dubbele van de 2.500 euro die we vorig jaar bij elkaar liepen. Namens ons wandelaars én de moeders in oorlogsgebieden hartstikke bedankt en een fijne Kerst!

De bezemwagen die het zelf niet meer trok

door Lukas van der Storm

Mijn linkerenkel begint het na drie lange dagen zat te worden, zo'n hoge wandelschoen die urenlang tegen hem aan loopt te duwen. Ook de bovenkanten van mijn kuitspieren schreeuwen inmiddels om rust. De eerste passen die ik op deze ochtend uit mijn logeerbed in Gouda zet, zien er nogal houterig en machinaal uit. Mijn ledematen hebben het na drie dagen lopen wel een beetje gehad. Gelijk hebben ze: wie gaat er dan ook 150 kilometer zonder specifieke training naar Leiden lopen? Ik prijs me gelukkig dat mijn voeten niet in de malaise delen. Mijn voetzolen ogen alsof ik net naar de pedicure ben geweest. Geen blaartje te vinden, godzijdank. De etappe van donderdag was met afstand de vreemdste tot nu toe. Tot 200 meter voor het eindpunt ging alles eigenlijk van een leien dakje. Het tempo lag hoog, de route langs het riviertje de Vlist tussen Schoonhoven en Gouda was prachtig. Waar er woensdag veel mensen in de problemen kwamen, hoefde de bezemwagen nu slechts een enkeling op te pikken. Maar bij de allerlaatste loodjes kreeg juist onze volgauto het te kwaad. Net toen wij wandelaars op het punt stonden elkaar bij het eindpunt in de armen te vallen, ging de telefoon. Hij deed 't niet meer. Op onze laatste krachten liepen we anderhalve kilometer door naar de auto. ANWB erbij. Sleepwagen erbij. En dan toch maar weer naar het station. Het waren lange laatste meters. Gelukkig zitten er vandaag weer verse krachten in een splinternieuwe bezemwagen en kunnen we ons karwei afronden. De berichten vanaf de hogeschool zullen ons ongetwijfeld weer een boost geven. Net als gistermiddag, toen ons ingezamelde bedrag voor Serious Request weer explosief was gestegen tot 4.500 euro. Tijdens onze laatste dertig kilometer hopen we het totaal nog wat op te schroeven. Wat zal-ie mooi zijn, de cheque die we straks mogen aanbieden...

Veerpontvaarder gezocht

door Nikos Kyrmos

De zwarte Seat, onze bezemwagen, rijdt weg van de veerpont naar Gorinchem. Op de achterbank van onze redding in nood zit het laatste slachtoffer van vandaag. De route van Vught naar Gorinchem bleek een ware slijtagetocht. We vertrokken met z'n achten. Aan het einde van de rit waren er maar vier van ons over. Waar waren we geweest zonder Vera Spaans en haar kleine auto?

Veerponten te over in het noorden van Brabant. Alleen jammer dat ze niet allemaal varen. In Nederhemert-Zuid wilden we een zijarm van de Maas oversteken. Nederhemert-Noord konden we bijna aanraken, zo klein was de oversteek, maar gevaren werd er niet. Een kunsstof paal met een knop en het woord 'bel' erboven leek even de uitkomst. Geen gehoor. Op een groen bord met de vaartijden stond een telefoonnummer. Een man met een dik Brabants accent vertelde ons dat de pont niet vaart omdat het water te hoog staat. "Da kende toch zo zien, vrouwke. Of nie dan?" Wij zijn geen veerpontvaarders, geen ervaring met hoog of laag water. Enkele telefoontjes verder kwam Vera de weg naar de pont afgescheurd. Twee keer heeft ze heen en weer gereden door modderige paden en we konden onze weg Nederhemert-Noord vervolgen.

Nu, Uren later, laten we onze voeten rusten aan de kade. We zitten in Woudrichem op houten bankjes bij de laatste veerpont van de dag. Handjesvol cashewnoten worden naar binnen gewerkt voor de resterende anderhalve kilometer van de reis. Over een half uur zijn we niet alleen in Gorinchem, maar vooral... Op de helft!

Hashtag in je hoofd

Serious Request is beleving 2.0 wat wij op de FHJ deze dagen doormaken. Terwijl studenten en docenten, inclusief een goed verzorgde bezemwagen, kilometers maken voor mama’s, is het knusse schoolgebouw gehuld in een ongekende sfeer van euforie, gezonde spanning en enthousiasme.

We staan ermee op en we gaan ermee naar bed. Het is gebruikelijk om te balen als de wekker gaat, omdat het weer eens veel te vroeg is, maar ‘Serious Requestweek’ is totaal anders. College of niet, de FHJ is ‘the place to be’. Zodra we daar aankomen voelen we de actie. We klappen onze laptop open en het eerste waar we naar kijken zijn de twitter- en facebookberichten. We retweeten alles wat met de wandeltocht te maken heeft, moedigen de lopers aan en over elke gedoneerde euro wordt geschreven. Alles houden we bij.

De sociale media maken overuren op de ‘hashtag’ #fhjsr11. En dan maakt het nog niet eens uit wát er achter staat, maar alleen al het continue verschijnen van nieuwe berichten maakt een dag op de FHJ voor ons haast onbeschrijflijk. Het is totaal anders als thuis achter de laptop zitten om alle reacties over deze heldhaftige vierdaagse te lezen. Het is een combinatie van het grote beamerscherm waar het Glazen Huis is te zien en de docenten en studenten die hand in hand tussen de lessen door meer dan fanatiek bezig zijn met inzamelen. De kantine en kamer 028 zijn het epicentrum van #fhjsr11 geworden.

Het vergt behoorlijk veel moeite om uit te leggen hoe het gevoel is dat wij hebben deze week. Als een beginnende verliefdheid misschien, of als de laatste dagen voor een WK-finale voetbal, of als een film waar een perfecte spanningsboog inzit. De eerste dag leidden we in met het aankondigen van de actie. De euro’s stroomden langzamerhand binnen. Op dag twee merkten we dat het goed ging en werden we fanatiek. Wij niet alleen, docenten twitterden erop los, om zoveel mogelijk geld binnen te halen.

Het is woensdagavond, de spanning slaat toe. Die fulltime-dagen op de FHJ ruilen we morgen in om zelf daadwerkelijk te gaan lopen. Twee groepen gingen ons voor, en de bewondering en steun die zij van iedereen hebben gekregen is onbetaalbaar. Kippenvel, het liefst willen we 24 uur per dag actie ondernemen, het van de daken schreeuwen hoe intens trots wij zijn op al die mensen die zo ongelofelijk veel moeite willen doen voor #fhjsr11.

Het spannendste moment van de dag is de telling. We hebben onszelf het ‘Ministerie van Financiën’ genoemd van #fhjsr11. Onder leiding van Joyce beginnen we op te tellen. Vandaar was weer zo’n dag. Van het de tussenstand van vandaag werden we heel gelukkig, we konden het niet geloven dat de FHJ dit neer had gezet.

Deze week is onvergetelijk. Met weemoed zullen we over maanden nog terugdenken aan deze prachtige week voor het Glazen Huis. Het gevoel van heimwee zal opborrelen als we  het weereens over #fhjsr11 hebben. Het was en is fantastisch!

Morgen, maar vooral vrijdag moet de bekroning worden op een week waarin we bijna in een andere wereld hebben geleefd. Alles wat we tegenkomen, alles wat we lezen, we worden door alles herinnerd aan die hashtag. #fhjsr11

In 40 kilometer kan een blaar opspelen

Natuurlijk. Na een kleine 40 kilometer wil er nog wel eens een blaar opspelen. En ja, ondanks alle voorbereiding liepen we een paar keer verkeerd. Toch kijken we bovenal terug op een geslaagde en bijna vlekkeloze eerste dag. We waren nét niet voor het donker in Vught, maar veel scheelde het niet. In nog geen acht uur netto wandeltijd stonden we daar op een regenachtige parkeerplaats naast het station.
 
De schade viel dus mee: slechts een van de twaalf lopers kwam werkelijk gehavend op het eindpunt aan. Voor Tim Cox werden de laatste kilometers een lijdensweg door een steeds paarser wordende kleine teen.

Maar ook hij, mank of niet, maakte de eerste etappe vol. En ook hij weet waarvoor hij het doet: zo veel mogelijk geld voor het goede doel. Terwijl wij door het Brabantse land liepen, zamelden de achterblijvers op de Hogeschool voor Journalistiek nog volop in.

Met succes: al voor de middag werd de kaap van 1.000 euro geslecht, om half drie 's middags stond de geldmeter al op 1.371 euro.
 
Voor een deel van de groep zit het wandelavontuur er inmiddels op. In gewijzigde samenstelling starten we woensdagmorgen voor de tweede etappe van Vught naar Gorinchem. Voor tweedejaarsstudent Nikos Kyrmos wacht juist na de wandeling nog een avontuur. Hij schrijft onderweg een verhaal over hoe hij op de bonnefooi aan een slaapplaats probeert te komen. En of dat lukt? Dat zullen we morgen ongetwijfeld van hem horen...

Zo veel mogelijk geld inzamelen

Een groep studenten en docenten van de Fontys Hogeschool voor Journalistiek in Tilburg loopt in vier dagen van Eindhoven naar Leiden. Doel: zo veel mogelijk geld inzamelen voor het Rode Kruis in het kader van Serious Request.

-----------------------

Voor het goede doel gaan mensen rare dingen doen. U kent het wel: haar eraf, baard laten staan, shirt aan van de rivaliserende voetbalclub... Alle beetjes helpen, ook om potentiële gulle gevers over de streep te trekken. Wij, een groep van zo'n 25 studenten en docenten van de Fontys Hogeschool voor Journalistiek, zijn vooral van de lange adem. We vertrekken dinsdagmorgen om 8.00 's ochtends vanaf de Markt in Eindhoven naar de plaats waar het Glazen Huis van 3FM dit jaar is opgetuigd: Leiden. Niet per auto, trein, bus of fiets. Nee, we lopen ons door weer en wind de blaren op de voeten.

De eerste etappe start dinsdagochtend dus op de plek waar het Glazen Huis vorig jaar stond. Over de Oirschotsedijk verlaten we Eindhoven en lopen we door het buitengebied van Best en Oirschot naar het noorden. Via de Oisterwijkse vennen en langs de Dommel tussen Haaren en Esch komen we 's avonds uit in Vught. De tweede etappe leidt ons via veel pontjes naar Gorinchem, de derde dag finishen we in Gouda. Vrijdagmiddag hopen we moe maar voldaan Leiden te bereiken. De groep wisselt intussen van samenstelling: sommigen volbrengen de hele tocht, anderen haken één dag aan.

Alleen een wandeling is voor een beetje (aankomend) journalist niet genoeg. Onderweg brengen studenten de wandeling multimediaal in beeld. Via www.GeR.nl, de nieuwssite die tweedejaarsstudenten bijhouden. Maar ook via dit gastblog, waarop verschillende wandelaars - student en docent - de tocht in woord en beeld brengen.

VIP

Dit was me het dagje wel. Misschien wel een van de drukste dagen uit mijn carriere.

Om 6.30 uur het eerste radio interview. Meteen daarna naar de televisie studio. Daar wederom helemaal geinstueerd wat te zeggen, hoe te staan en wie de presentatoren zijn.

Alles ging perfect en de hosts waren erg blij. De kinderen zongen Rudolph the rednosed reindeer perfect mee, dus dat maakte het wel enigszins speciaal. Daarna snel de microfoon weer afgooien en op naar de brug. Terwijl we in de auto zaten nog twee radio interviews.

Even snel een koffie naar binnen zuigen met een rietje en onder de brug even gauw een interview met een kinder tijdschrift. Allemaal hartstikke leuk. Terwijl we al die interviews hebben blijft de Kerstman natuurlijk ook erg aardig voor de kinderen en maakt foto's en deelt hij snoep uit.
 
Toen waren we eindelijk bij het grote moment we gingen de 130 meter hoge brug op. Alles wat maar los zat moest gezekerd worden en bij de Kerstman is dat, wat een verrassing, Enorm veel. Niets mag er naar beneden vallen, omdat daaronder allemaal auto's rijden. We gingen lopen.

Dezelfde brug die Oprah Winfrey bezocht tijdens haar bezoek aan Sydney en dat werd dan ook uitvoerig verteld. Maar voor ons was er ook een surprise. We moesten haasten, met we bedoel ik de Kerstman en zijn team, en zes journalisten.
Het was een grote klim en in zo'n dik pak was het dan ook redelijk zwaar, gelukkig waaide het hard.
 
Boven op de brug kwam er een helikopter aanvliegen. Deze was van Channel 9 en filmde de kerstman bij het beklimmen van de brug. Een kwartier lang cirkelde hij om ons heen en wij maar zwaaien en poses eruit persen. Erg spectaculair.
 
Weer beneden aangekomen kregen we alle leuke herinneringen en gingen we weer snel verder naar de volgende zes radio interviews. Met een soort Coen en Sander, Ruud de Wild en de laatste met een hippe jongedame en heer. Waarbij ik haar hart moest ontdooien omdat ze een hekel heeft aan kerst.

Het de Kerstman gelukt! Als laatste voor de break in de winkelketen de top 10 wat te kopen in elkaar zetten met een tv zender. Een reclame dus. Waarbij de knappe interviewster na de laatste vraag flauw viel. Zo erg onder  de indruk was ze waarschijnlijk. (Ik zeg meer eten meissie.)
 
Even drie uur pauze en weer op naar de laatste bobo bijeenkomst. Een personeelsfeest van de grootste krant van Australie. De SundayTelegraph.

Iedereen enorm sjiek en hier werd me verzocht een duet te zingen met een dame die in de finale stond van Australian Idol: Paulini. Ze kende geen van de nummers die ik voorbereid had. Dus werd het Felice Navidad. Heel de zaal zong mee, dus niemand merkte dat het niet veel was.

Toen was het alweer 21.30u. en mocht ik wat voor mezelf gaan doen. In bad en slapen.
De komende dagen worden wat rustiger voor de kerstman en mag ik wat meer rond gaan kijken.

Reizen door de tijd!

Wie zei dat reizen door de tijd niet mogelijk is? Dit is mijn eerste ervarin met reizen naar een andere tijd.
En ander seizoen. Hier wachtende op het vliegveld in Bangkok, Het is er drie uur 's middags en 30 graden heet.
Een machtig verschil met ons koude en gure Holland. Maar eerst de reis hier naartoe.
 
Om te beginnen ben ik blij dat ik fysiek feitelijk in een vliegtuig zit. Als zulke dingen gebeuren denk je als nuchtere Hollander
nog al gauw dat er wat niet klopt. Maar ik vloog zojuist toch echt first class en in de goede richting. Heerlijk op tijd aangekomen
op Schiphol, weggebracht door mijn lieve ouders. Toch weer bijjna te laat in het vliegtuig, omdat een baliemedewerkster haar vak niet echt verstond. Maar zoals een ster betaamd lekker fashionably late en iedereen zat dan ook enorm vrolijk te kijken toen ik met een big smile (lees rood en bezweet hoofd) binnen kwam rennen. Toch hebben we het gered en vanaf daar was het hemels! Lekker knappe prive stewardess die om de 10 minuten champagne kwam brengen, enorm luxe diner en heerlijk relaxen.
 
Na wat filmpjes gekeken te hebben geweldig geslapen. En nu met mijn ogen open aangekomen inThailand.
Niets geleden van de tijjd en het zitten, tot noch toe gaat het fantastisch mensen en ik heb zo'n vermoeden dat het alleen maar gekker gaat worden. Ik moet nu stoppen, want daar gaatie weer!! De foto's volgen morgen wanneer ik toegang heb tot mijn laptop, hopelijk vonden jullie dit ook een goed begin. Het is namelijk ook mijn eerste blog ever....
 
 See Ya'll

Beste Kerstman van de Wereld

Hallo.

Ik ben Stefan Veroude, 24 jaar en ik kom uit Netersel. Ik heb vorige maand de Santa Winter Games in het Zweedse Gällivare gewonnen en nu ben ik voor een jaar De Beste Kerstman van de wereld. Zondag vertrek ik voor acht dagen naar Australië om daar als kerstman aan de slag te gaan.
Woensdag stond er een artikel in het ED .

Vanaf maandag houd ik hierover een blog bij.

GASTBLOG Senol Tapirdamaz op bedevaart; laatste aflevering

Ik ben in de afgelopen dagen op flink wat plaatsen geweest. Zo heb ik de moskee van Bilal gezien. Hij is de eerste persoon die het oproep tot gebed heeft uitgesproken. En jaren later is deze azaan nog steeds hetzelfde.

Erg indrukwekkend was het Uhud gebergte. Deze berg is de dekking van Medina. Hier hebben duizenden islamitische soldaten gevochten tegen bedreigingen uit Mekka. Dit is de plaats waar de oom van de profeet zijn leven heeft gegeven. De man die hem om het leven bracht is later zelf moslim geworden.

Ik heb de begraafplaats in Medina bezocht. Iedereen die in Medina overlijd wordt hier begraven. Ook mensen uit het buitenland. Geen enkel graf heeft een naam of een steen. Nabestaanden hebben bijna geen kans om 'afscheid' te nemen. Toch wil bijna iedereen hier sterven, om begraven te worden naast de andere Kalifen en naasten van de profeet.

Na kennis gemaakt te hebben met de Turkse vertaler van de rechtbank in Medina hoor ik een verhaal over een Turkse man die 30 jaar in Medina heeft gewoond. Al die tijd is hij hier gebleven om juist hier zijn laatste rustplaats te vinden, maar helaas. Na ruim 30 jaar gaat hij op familiebezoek in Turkije en overlijdt bij aankomst ter plaatse. Het is niet iedereen gegund hier te overlijden.

De begraafplaats is tevens erg indrukwekkend omdat ik word geconfronteerd met een toekomst die mij ook staat te wachten.

En op deze manier komt er dan uiteindelijk ook een eind aan mijn vier hele bijzondere weken in Mekka en Medina.

Ik heb nieuwe vrienden gemaakt. Mensen met wie ik een zeer emotionele ervaring heb mogen delen. Mensen met wie ik hoop nog lang contact te hebben. Mensen waarmee ik misschien nooit mee om zou gaan, als deze reis niet had plaats gevonden.

Ben ik nu een totaal ander mens geworden? Ik hoop het van harte.

Ik dank iedereen die mijn blog en ervaringen heeft gelezen. Wellicht ontmoet ik jullie ook eens of kom ik oude bekenden weer tegen.

Bijzondere plekken in Medina

Medina ligt vol met bijzondere historische locaties. Vele plaatsen met bijzondere gebeurtenissen zijn nu bebouwd met moskeeën. Mescid-i Nebevi is er één van. Eerst een huis met vlakbij een moskee en langzaam aan gegroeid tot een mega gebouw. Bij iedere stap die ik zet heb ik de gedachte: van welke kalif is dit stukje grond geweest of waar zou de profeet vaak hebben gezeten. Één ding is zeker: hier hebben zij geleefd, gehandeld, gezinnen gesticht en oorlogen gevoerd.

In de loop van de jaren heeft het toenmalig Ottomaans Rijk een lange tijd Arabië geregeerd. Na al die jaren is dat nog steeds terug te zien in sommige moskeeën. Indrukwekkend is het besef dat in 1800 een spoor heeft gelegen tussen Istanbul en Medina. Hiervan is tegenwoordig alleen het station nog over. Het spoor is helaas volledig verdwenen. Het station is zo gebouwd dat bij uitstappen het eerste gebouw in beeld Mescid-i Nebevi was, maar ook dat de groene koepel, waar de profeet begraven ligt, het duidelijkst in beeld was. Nu is dat zicht vol gebouwd met hotels voor de vele pelgrims die Medina willen bezoeken.

 

Het Ottomaans Rijk had zoveel respect voor de profeet dat ze bij de bouw van het spoor de laatste kilometers van het spoor hebben gewikkeld in katoen. Dit om het geluid van het spoor te dempen, zodat de profeet niet gestoord wordt in zijn laatste rustplaats.

 

Medina is prachtig ...

Ik ben nu een aantal dagen in Medina. Een compleet andere wereld dan Mekka. Daar waar Mekka overvol was, is het hier rustiger. Daar waar het verkeer in Mekka vastliep, gaat hier alles soepel.

Daar waar in.Mekka het gebruik van de claxon eerder regel was, is het hier een uitzondering.

Ook de mentaliteit van de mensen is anders. Ze zijn vele malen vriendelijker.

Wat heeft Medina met Mekka te maken? Medina is de plaats waar de profeet zich heeft gevestigd na zijn vertrek uit Mekka. Dit is de locatie vanwaar de islam is gegroeid.

Ook is het zijn laatste rustplaats. Uit respect voor hem is het hier wonderschoon en muisstil. Schoonmakers werken werkelijk 24 per dag in geheel Medina om alles in het gareel te houden.

De grootste moskee in Medina heet Mesci-i Nebevi. Deze moskee was vroeger vlak langs het huis van de profeet. Met huis bedoel ik een cel van niet groter dan 3 x3 meter. Een cel waar je alleen gebukt rechtop kon staan.

De moskee was een gebouw met 4 muren en een klein, door dadelbomen bedekt, overdekte plaats. De moskee is over de jaren heen vergroot tot zijn huidige grootte. Er kunnen ruim 500.000 mensen tegelijk in. En dan is er nog de buitenplaats. Immens is het geheel wanneer je het met eigen ogen ziet.

Omdat de zon hier behoorlijk schijnt hebben ze parasols gemaakt die overdag open gaan en in de avond weer sluiten. Prachtig om te zien om 6.30 uur in de ochtend.

Na het overlijden van de profeet is zijn huis toegevoegd aan de moskee. Hij is gestorven in de kamer die ik hierboven heb genoemd. Zijn graf wordt vergezeld door de laatste rustplaatsen van de eerste Kalif Ebu Bekir en de tweede Kalif Ömer. 

Na de herbouw zijn alle steunpalen op exact dezelfde oorspronkelijke locaties terug gezet. Met kleuren kun je herkennen in welke periode van de moskee je zit.

In de moskee zijn er nog twee hele bijzondere. De eerste is de oorspronkelijke met bomen overdekt binnenplaats. Deze is aangegeven met en groen kleed. Er zijn overleveringen die aangeven dat dat de enige locatie is waar je hemel op aarde tegenkomt. De tweede plaats bevindt zich in dit gebied en is de plaats waar de profeet het gebed heeft geleid. Zijn minber.

Het is dan ook overweldigend druk met mensen die een keer op deze plaats willen bidden. Ook ik die mijn pogingen om daar aan deel te nemen.

Medina is prachtig ...

Bidden in de Grote Moskee

Het is donderdagnacht en met een klein groepje willen we onze laatste dag met Kabaa zo goed mogelijk doorbrengen. het besluit valt om de nacht in de Grote Moskee door te brengen en het vrijdagmiddag gebed daar te bidden. Het vrijdagmiddag gebed is verplicht bidden in een moskee.

Zo gezegd zo gedaan. Met ongeveer 8 man hebben we onze plaats op de tweede verdieping van de moskee ingenomen. Eten en drinken is er volop in de tassen. Rond 3 uur in de nacht is het gelukkig rustig op de tweede verdieping, maar de begane grond is overvol zoals altijd de afgelopen dagen.

We lezen wat, we praten wat, maar bovenal hebben we het nu al over het gemis wanneer we straks in Nederland zijn. Na het ochtend gebed neemt ieder zijn plaats in en gaat slapen. Het feit dat ik/wij kunnen zeggen dat we dat gedaan hebben maakt ons blij. Het geeft een goed gevoel.

Het is 10 en heel warm wanneer we wakker worden. En bovenal: het is druk, ook op onze verdieping. Twee uur lang zijn mensen bezig om in rijen klaar te staan voor het gebed straks. Wat ik nog steeds niet begrijp is: er is werkelijk voor iedereen plaats zodra het gebed begint.

De klanken van de Azaan, de oproep tot het gebed, galmen door de hele moskee. Wanneer we de stem van de imam horen kan ons geluk al bijna niet meer op: het is één van de bekendste Kabaa imams Abdurrahman Sudais (je moet het maar weten).

Diezelfde avond neemt iedereen zijn afscheids tavaaf. Ik ben samen met mijn ouders en zusje. We hebben de koste tavaaf gelopen, tussen de meest vriendelijke, zachtaardige mensen en hebben onze tijd genomen om naar Kabaa te kijken en in ons op te nemen.

Tot ziens.

Boven op de berg is vrede

Vlak voordat ik naar Medina ga heb ik een paar excursies. De eerste gaan naar de tentenkampen van Mina. Hier komen alle hadjis die geen vaste verblijfplaats hebben in Mekka. Het is een gigantisch complex geworden. Tot aan de horizon staat het vol met tenten. Omdat ik een hotel vlakbij heb, hoef ik hier (gelukkig) niet te blijven.

Dan krijgen we één van de belangrijkste bergen: de berg Hira (Nur). Dit is de locatie waar de profeet zijn eerste openbaring heeft ontvangen van de engel Gabriel. Deze openbaring is: IKRA! Dit betekent LEES.

Het is een klim van bijna 45 minuten. Een stijle helling met een soort van trap. De treden zijn oneffen en dat maakt de klim alleen maar moeilijker.

Boven aangekomen kruip ik door een kleine, krappe gang van rotsblokken. Daarna zie ik de locatie waar de eerste openbaring zo een 1400 jaar geleden heeft plaatsgevonden. Het uitzicht is geweldig. Je kijkt recht over Mekka heen en kunt Mescid-i Haram voor een klein gedeelte zien.

Onvoorstelbaar hoe de klim geweest moet zijn 1400 jaar geleden.

De tweede berg is de berg Sevir, de opkomst van de islam. De profeet en (daarna de eerste Kalif) Ebu Bekir hebben zich in deze grot boven aan de berg verstopt voor de bewoners van Mekka. Zij zagen de profeet als bedreiging en wilden hem uit de weg ruimen.



Deze klim is zwaarder en moeilijker dan de Hira-berg. Ook hier oneffen treden, zodat er een trap ontstaat. De klim naar boven duurt ongeveer twee uur. Langzaam vorder ik.

Wanneer iemand me geld zou bieden voor deze klim op een willekeurige andere berg, zou ik het zeker afslaan. Nu loopt iedereen met vastberadenheid naar boven. Oud, jong, met en zonder loopgebreken. Een mensenmassa die allemaal dezelfde locatie willen zien.

Ook hier is het uitzicht fenomenaal. Terug zou makkelijker moeten zijn, maar door losse stenen en zand is het behoorlijk opletten geblazen.

Deze locaties zijn geen heiligdommen. De redenen voor bezoek zijn heel simpel: het zijn de enige locaties die nog in bijna originele staat zijn gebleven na 1400 jaar. En als je hier dan toch bent, dan kun je het niet laten om hier niet te komen.

Beide klimmen vergen veel van ons, maar eenmaal boven vergeet je de spierpijn én is er vrede.

Menselijkheid zien en beleven

Het is maandagnacht/ochtend 1.00 uur wanneer we de laatste verplichte handelingen gaan verrichten voor de hadj. Dit is het bezoekers 'tavaf' en 'say'. Anders dan de vorige keren, mogen we nu in civiele kleding de tavaf en say lopen. Bij een umre ben je verplicht om weer de ihram aan te trekken.

Het is bijna 4 dagen geleden dat ik Kabaa voor het laatst heb gezien. Er is spanning, een gevoel dat bijna gelijk staat aan het weerzien van een hele goede bekende, je ontbrekende wederhelft.



Wanneer we de muren van Mescid-I Haram bereiken klopt mijn hart bijna in mijn keel. Dit gevoel van weerzien wordt alleen maar meer wanneer ik onder de bogen van de moskee door het eerste aanzicht van de mensenmassa en de muren van Beytullah (=Kabaa) zie.

Het is verschrikkelijk druk. Een getal kan dit niet uitdrukken. In Nederland kreeg ik geregeld te horen: pas op dat je niet overlopen wordt. Wanneer we (mijn groep) aan onze tavaf beginnen is de schrik van overlopen worden meteen verdwenen. Het is onvoorstelbaar dat zo een drukte, zo een waterval aan mensen, zo vloeiend, zo zonder gevaar loopt. Niemand, maar dan ook niemand duwt. Niemand, maar dan ook niemand probeert op een manier voor te dringen.

Ik zie een bejaarde man van ongeveer 1.60 meter met een wandelstok lopen. Aan zijn andere arm heeft hij zijn net zo bejaarde vrouw bij. Ook zij heeft een stok. Zij loopt echter volledig krom, volledig voorover gebogen, haar rug kan ze niet rechten. Niemand, maar dan ook niemand zorgt ervoor dat zij in de verdrukking geraken. Het zijn duizenden mensen om deze twee heen en zij lopen in de mooiste gemoedstoestand die ik ooit heb gezien.

Na de tavaf is het de beurt aan de say. Het lopen tussen de heuvels Safaa en Merve. Ook hier is het stervensdruk. Het zijn 3 verdiepingen waar je de say kunt lopen, allemaal vol. Mannen, vrouwen én ook kinderen. Complete gezinnen zijn naar Mekka gekomen om als één geheel de Hacc te verrichten. Hoe ze hier zijn gekomen is een compleet mirakel. Een ander woord is er bijna niet voor.

Op straat liggen twee mannen met tussen hen in twee kinderen. Ook zij zijn op een of andere manier gekomen. Vraag me niet hoe, want ik weet het niet. Ze verblijven op straat. Douche en wc is gebruik maken van openbare gelegenheden. Eten is hopen dat er iemand een goede daad wil verrichten en aan zoveel mogelijk armen eten aanbied in een restaurant. Er zijn borden waar op staat: 'We serve free for poor people'. Ik vraag de twee mannen of ze iets nodig hebben, of ik ze kan helpen. Ze nemen niets aan. Ik vraag of ik de kinderen iets mag geven. Geld zodat ze de volgende dag beter, lekkerder kunnen eten. Maar ook dit weigeren ze. Onvoorstelbaar hoeveel eergevoel deze twee toonden.

Na onze laatste 'sayloop' kan ik deze post bijna afsluiten met: ik mag me nu Hadji noemen.

Maar liever sluit ik af met:

Insanlığı gördüm Beytullah'ta ben.
(Ik zag menselijkheid bij Beytullah)

Arafat

Vrijdagnacht zijn we dan vertrokken voor de belangrijkste dagen van deze reis. De grote samenkomst op de berg Arafat.

Deze berg is de locatie waar de profeet voor zijn overlijden zijn laatste toespraak voor de toen nog kleine aantal moslims heeft gehouden. Nu zijn we hier met ruim 7 miljoen mensen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hacc vindt plaats op Arafat. Hier moeten we een bepaalde tijd verblijven. We verblijven in tentenkampen. De tijd wordt verbruikt aan gebeden. De gedacht dat geen enkele gebed op deze locatie op deze dag wordt afgewezen is intens.

 

 

 

 

 

 

Vanuit de speakers klinkt het gezamenlijk gebed, geschreven voor de Turkse hadjis. Als er 1 iemand is die zijn tranen heeft kunnen bedwingen, dan heb ik hem/haar niet gezien.

Diezelfde avond (zaterdag) vertrekken we naar Muzdelife. Van hieruit begint de voettocht naar het stenigen van de duivel.

Het stenigen (links) is symbolisch en is bedoeld om jezelf een stok achter de deur te geven. Je neemt afstand van je eigen ego. Je beloofd aan jezelf om jezelf te beteren. Om de verkeerde dingen die je in Arafat hebt afgezworen hier nog eens te bevestigen.

En toen was het zondag: Het offerfeest!

 

 

Vanuit een zinderend Mekka wens ik iedereen: Kurban Bayraminiz mubarek olsun / Eid Mubarek / Happy Kurban!

Wij maken ons hier klaar om vanavond onze laatste stapen te verrichten zodat we onszelf eindelijk echt hadji kunnen noemen.

Muurvast in Mekka

Mijn post heeft wat op zich laten wachten, ik heb nog steeds een longontsteking. Sinds maandag rijden de openbare bussen niet meer. Het aantal mensen wat nu in Mekka is, is op zijn hoogtepunt. Het openbaar vervoer kan deze aantallen niet aan. Ook de Grote Moskee (Mescid-i Haram) kampt met capaciteitsproblemen. Daarom wordt door het opheffen van het ov geprobeerd de mensen massa een beetje te temperen.

Ik kan de aankomende dagen dus niet naar Kabaa. Dat doet 'pijn'. Zo dichtbij, maar ondertussen toch onbereikbaar. Ik wil namelijk ook mijn tavaf lopen. De 7 ronden om Kabaa. De 7 ronden die gelijk staan aan mijn ego en die ik wil overwinnen. Linksom draaiend zodat mijn hart zo dicht mogelijk bij Kabaa is. En samen met de grote massa een geheel worden, net zoals het universum een geheel is.

Helaas moet ik daar mee wachten. Het verkeer is gewoonweg te druk, gevaarlijk en vervuilend om te lopen. Om naar de Grote Moskee te gaan moet ik door een tunnel, waar de voetgangers amper gescheiden zijn van het motorverkeer. Het roet aan de muren slaat per direct op je longen. Ik heb het geprobeerd met 3 maskers, maar nu ook met mijn longontsteking waag ik me er even liever niet aan.

Morgen (vrijdag) dan begint de echte Hadj. We gaan eerst naar het Arafat gebergte, daarna naar Muzdelife om vervolgens naar Mina te lopen. Op deze locaties moet ik rekening houden met mijn miljoenen medemensen. 

Iedere dag wordt het drukker

Umre betekent bezoek. Eigenlijk is een umre een kleine hadj. Een umre bestaat uit het lopen rondom Kabaa, lopen tussen de heuvels Safa en Merve en het knippen van je haar.

Het lopen rondom Kabaa heet tavaf. Het lopen tussen de twee heuvels heet say. Deze twee zaken kunnen alleen compleet worden in de ihram.

Ik herhaal deze stappen omdat de profeet ze ook zo deed. Het is een herinnering aan de gebeurtenissen die zijn geweest. Bovenal is het steeds weer herinnerd worden dat ik slechts een druppel ben in een grote stroom water.

Wij hebben gisterennacht onze derde umre gebracht. Weer gekleed in de ihram gaan we met bussen naar de dichtstbijzijnde grens om terug Mekka te betreden. Deze grens is de moskee van vrouwe Ayse (Aicha). Hier wordt gebeden en met bussen gaan we terug naar de Haram moskee om aan de tavaf en de say te lopen.

De allereerste ontmoeting met Kabaa was overweldigend. Ik ken het Oude Gebouw van foto en film. Ook wist ik wel dat het 'druk' zou zijn. Bij de eerste stappen binnen in de Haram moskee zien we onder de poorten alleen de mensen de tavaf lopen. Kabaa is nog niet te zien.

Het aanblik bezorgt me nu nog kippenvel. Dan na 50 stappen rijst er rustig een gebouw in beeld, gekleed in het zwart. De witte rand is de ihram van Kabaa. Voor je het weet rollen de tranen over onze wangen en worden we een geheel met de waterval van mensen.

Iedere dag wordt het drukker. De kans dat we een vierde umre kunnen doen is klein. Steeds meer nieuwe hadjis komen om de grote hadj te doen. En vanaf morgen rijden er geen bussen meer in verband met het aankomend offerfeest.

Dat betekent dat ik alleen nog tavaf kan lopen rondom Kabaa.

   

Zaterdag 29 oktober

 Vandaag alweer de laatste dag Qubique en Ventura Berlin. Ook vandaag kunnen zowel professionals als het publiek ons weer bezoeken en het is druk, héél druk!
  
Qubique is een professionele, commerciële beurs en dat zie je terug in de merken die zich hier presenteren, zoals Vitra, Established & Sons, Marset, etcetera, maar ook in de projecten die zijn aangegaan met bekende merken zoals bijvoorbeeld Nike.
   
Binnen Ventura Berlin presenteren wij een selectie zelfproducerende ontwerpers en collectieven, galeries en zelfs kunstenaars. Naast de 4 galeries die ik gisteren al benoemde bestaat de selectie van exposanten voor deze eerste editie van Ventura Berlin uit: Amnesty International (met The Empty Chair door Maarten Baas), Anika Engelbrecht, Arré, Buisjes En Beugels +++, byAMT Inc., detailF, Fabian von Ferrari, Franz Dietrich, Fraser Reid & Nick Ross, Hermann August Weizenegger, hettler.tüllmann, Ingo Krapf, Jaim Telias, limpalux lighting, llot llov, Maarten Baas, Mark Bendow Interior Environments, Martin Björnson, Massoud Hassani, MYK, Nightshop, Paul Heijnen, POSTextiles, Rakso Naibaf, Roomservice (Atelier Haussmann, Zascho Petkow, Heike Buchfelder, Elisa Strozyk, YBDD), Rupert Kopp, Artassen of sergio calatroni artroom, Simo Serpola, Studio Anke Weiss, Studio Daniel Heer, Studio Jo Meesters, Studio Salvatore Franzese, Studio Schneemann en Thomas Bentzen.

MYK (links), Nightshop (rechts)
 

 

 

 

 

 

Mark Bendow Interior Environments (links) en Studio Schneemann (rechts)

 

 

 

 

 

 

De reacties op onze expositie als geheel zijn super en ook de individuele exposanten hebben veel succes. Grote spelers zoals Established & Sons en Skitsch hebben binnen Ventura Berlin al stukken gescout voor hun collecties!  

Nog een klein uur en dan sluiten we deze eerste editie hier in Berlijn af. De laatste woorden in deze blog wil ik graag gebruiken om Matthias Schmid, Ulrich Weingärtner en Ruben Hutschemaekers van Offshow, het bedrijf achter Qubique heel hartelijk te bedanken voor het feit dat zij ons uitgenodigd hebben om Ventura Berlin te realiseren. En om het hele team van Qubique te complimenteren met hun geweldige werk en het fantastische event dat ze hebben neergezet.   Op naar de volgende editie van 10 t/m 13 oktober 2012!

Praten met handen en voeten

Ik spreek vloeiend Nederlands, Engels en Turks. In het Duits kan ik me aardig verstaanbaar maken. En de weg naar de Eifeltoren lukt me ook nog te vragen in het Frans. Maar ik sprak geen woord Arabisch.


Hoe communiceer je dan met zo'n verscheidenheid aan mensen? Het is een kwestie van willen. Als je echt wil praten, converseren, communiceren met iemand dan is er altijd een manier om iets uit te wisselen met de ander.

Na een week heb ik de volgende, voor mij zeer belangrijke worden, geleerd:

Nahm = ja
Lah = nee
Tarik = uit de weg, weg, ga weg
Yallah = move it ... :)
Heydi = rustig, rustig
Enne = ik
Ente = jij
Evvel = hiervoor
Agir = hierna
Saf = rij
Tif = stop

PS: fonetisch schrift, dus uitspraak kan anders zijn




Wat wil je nog meer? Met behulp van handen en voeten heb ik gesprekken gehad met mensen uit Maleisië en uit Kashmier.

Mijn oranje vrienden kwam ik tegen tijdens een excursie. Jullie krijgen de groeten van ze.

Maar eerlijk is eerlijk: praten in het Nederlands met Sahin uit Zuid-Afrika was toch wel erg gemakkelijk. Getrouwd en vader van een kind van twee jaar (die helaas niet bij hem was). Ik begrijp precies hoe hij zich voelt. Overigens verzekerde hij mij dat 'A dry white season' in boekvorm vele malen beter is dan de film.

 

 

 

Vrijdag 28 oktober

Vanaf vandaag zijn Qubique en Ventura Berlin voor iedereen toegankelijk. De eerste twee dagen waren alleen voor professionals (pers, designers, architecten, project inrichters, inkopers, labels, beurs organisatoren en dergelijke), maar sinds vanochtend kunnen ook andere geïnteresseerden (foto links) ons bezoeken.

De entreeprijs is behoorlijk, maar daardoor wordt het publiek ook gefilterd en merk je dat alle bezoekers gericht naar de beurs komen en oprecht geïnteresseerd zijn.

 

Gisteren vertelde ik over de Design Talk die de dag afsloot. Deelnemers waren onder andere Hella Jongerius, Sebastian Wrong en Konstantin Grcic, het werd een pittig, maar goed gesprek. Wat zo interessant was, dat uiteindelijk nog een paar grote namen spontaan aanschoven, zoals Richard Hutten en Jerzey Seymour.

Voor de events die 's avonds plaatsvinden was het nodig je van te voren te registreren. In de praktijk komt het erop neer dat je iedere avond weer een polsbandje in een andere kleur krijgt, waardoor we er ondertussen uit zien als fervente festival bezoekers.
 

 

 

 

Terug naar Ventura Berlin. In de expositie hebben we dit keer ook 4 galeries geselecteerd die zich allemaal voor de eerste keer in Berlijn presenteren: mitterrand + cramer / design uit Zwitserland, Victor Hunt uit België, Particles uit Nederland en Industry Gallery uit de Verenigde Staten! Zowel voor de galeries als voor Ventura was het niet alleen de eerste keer in Berlijn, maar ook de eerste keer binnen een commerciële beurs. Een sprong in het diepe, die naar nu blijkt heel positief uitpakt. De galeriehouders hebben goede nieuwe contacten op kunnen doen binnen een andere doelgroep dan waar ze zich normaal op richten en zijn dan ook allemaal erg te spreken over Ventura Berlin.

Mitterrand + Cramer / design uit Zwitserland (links) en Victor Hunt uit België (rechts)           
                                                                             

 

 

 

 

 

 

Particles uit Nederland (links) en Industry Gallery uit de Verenigde Staten (rechts)

 

 

 

 

 

 

 

Morgen de laatste dag van Ventura Berlin, dan zal ik ook een compleet overzicht geven van alle deelnemende exposanten.

Gastvrijheid

Het is 1 uur in de nacht Nederlandse tijd. Ik zit op de bovenste verdieping van de Haram moskee. Het is alleen nog naar een aanloop van mensen.
Vandaag en de dagen hierna komen ook de mensen dit eerst in Medine zijn geweest naar Mekka.

Dus als we het al niet druk genoeg vonden... Er kan nog meer bij.

Wat me heel erg is opgevallen is de ontzettende gastvrijheid die alle hadjis krijgen.

Bij onze aankomst in Djedda stonden ze al meteen klaar met water. Tijdens de 4 uur durende rit naar Mekka hebben we meer dan voldoende water gekregen en eten.

En bij aankomst in Mekka is het busverkeer volledig afgestemd op de hadjis. Alle busritten zijn gratis.

Om en rond de moskee zijn letterlijk troepen schoonmakers 24/7 bezig met schoonmaken.

Gastheer Saudie Arabie doet ontzettend zijn best om de steeds groter wordende toestroom van mensen aan te kunnen.

Je kunt hier over de koppen lopen.

Nog even een vlog. Ik moest mijn opname onderbreken vanwege de bewaking. Opnamen zijn namelijk verboden. In de video zie je in de verte 2 rode punten. Deze geven aan dat de begane grond, Kabaa, vol is. Er is wellicht alleen nog plaats op verdieping in of twee.

 

Klik hier voor het filmpje.

Ontmoetingen

Een van de beste 'dingen' die je je kan overkomen is wanneer iemand anders jou in zijn gebed opneemt.

In de afgelopen dagen zat ik tegenover Kabaa. Daar heb ik een Maleisische man ontmoet. Zijn naam was me onduidelijk. Met handen en voeten hebben we het een en ander besproken. Dat het druk was, dat hij met zijn vrouw was enz.

Gisteren heb ik in de bus Mensur ontmoet. IT specialist uit Iran. Hij heeft een tijdje in Duitsland gewerkt. Ook heeft hij Amsterdam bezocht. Met hem heb ik email uitgewisseld.

In de Starbucks (ja, die hebben ze hier) heb ik een groep Indone siërs of ergens uit die buurt ontmoet. Het groepshoofd heet Nurdin.

Allemaal staan we op 5 november bij de samenkomst op of rondom het Araratgebergte.Aan allen heb ik gevraagd of ze mij niet willen vergeten in hun gebed.

Allen zullen zeker niet in mijn gebed vergeten worden. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag 27 oktober

Dag 2 van Ventura Berlin en Qubique is alweer bijna achter de rug. Donderdagochtend zijn we begonnen met een goed bezochte persconferentie in een klassieke spiegeltent (!).

Qua locatie is het hier sowieso fantastisch; het event vindt plaats op Tempelhof, het oude vliegveld midden in Berlijn, waar tot 2006 nog op gevlogen werd.

 

 

 

 

 

 

 
Ventura Berlin staat onderaan de oude gates van het vliegtuig (foto's boven), op de plek waar voorheen de vliegtuigen klaar stonden voor passagiers om in te stappen. In totaal beslaat De Ventura expositie zo'n 1000 vierkante meter buitenruimte, die van de buitenlucht afgesloten wordt door een enorme tijdelijke muur/structuur.
Qubique beslaat 3 enorme hangars die direct aan Ventura Berlin gelegen zijn.
 

Foto links: Victor Hunt

Ook het internationale publiek weet ons hier te vinden en we worden door allerlei partijen gevraagd om ook daar Ventura events te organiseren. Alleen vandaag al hadden we afspraken met delegaties van de Designer Days Paris, de Kortijk Interieur Biennale en de Dubai Design Days.

 

 

Vandaag is ook het laatste stuk uit de expositie aangekomen. De "Mine Kafon" van de Eindhovens-Afghaanse ontwerper Massoud Hassani (foto onder) was niet op tijd hier vanuit London, maar ook die staat nu en de expo is dus compleet!
 



Vanavond beloofd ook weer een spannende avond te worden, met een zogenoemde 'design talk' onder leiding van Paola Antonelli van het MoMA, waaraan onder andere ook Hella Jongerius deelneemt.

Tot slot nog even over de veiling van gisteren. De 4 ongelimiteerde stukken die geveild werden door de Wrong Shop hebben bij elkaar bijna zo'n €10.000 in het laatje gebracht voor The Kids Charity, die het geld zullen gebruiken om creatieve educatie projecten voor kansarme jongeren op te zetten.

Woensdag 26 oktober

Zondagmiddag aangekomen in Berlijn voor de allereerste editie van Ventura Berlin.   Ventura Berlin is een geselecteerde, onafhankelijke expositie binnen Qubique (de eerste professionele meubelbeurs in Berlijn, die dit jaar voor de eerste keer plaatsvindt). 

In lijn met Ventura Lambrate, toont Ventura Berlin een mix van internationale exposanten en nieuwe, spannende design projecten. Het concept van Ventura Lambrate heeft zijn succes bewezen in Milaan, Italië en wordt nu, op uitnodiging van Qubique, ook naar Berlijn gebracht.  

Het 'stellen' van de lichten boven Ventura Berlin.

Van zondagmiddag tot dinsdagavond / -nacht is er in de Berlijnse koude opgebouwd en vanochtend om 10:00 uur werden Qubique en Ventura Berlin geopend!  

De aanwezige exposanten waren bijzonder blij, de eerste reacties van de bezoekers waren lovend, en de algemene 'vibe' is superpositief. We hebben interviews gegeven aan allerlei media, zoals Blueprint magazine uit de UK, Deutsche Welle TV en Kultur Radio, dus het ziet er veelbelovend uit.   Vandaag sluiten we af met een veiling van bijzondere design stukken van Jerzy Seimour, Konstantin Grcic, Sebastian Wrong & Richard Woods.
    
    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Empty Chair van Maarten Baas (links) en de stukken van de Eindhovense ontwerper Jo Meesters

      

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Werk van de Italiaanse ontwerper Jaim Telias op Ventura Berlin. (links)

Overzichtsfoto van het "composed exhibition"  gedeelte van Ventura Berlin (rechts)    

 

Rituelen rond een ter aarde bestelling

Iedere dag na bijna elk gebed wordt iemand hier ter aarde besteld. Wat heeft dit met hadj te maken werd me gevraagd.

Om de hadj echt te volbrengen heb je dezelfde stappen als bij een umre. Als extra komen er nog een paar stappen bij, daarover later meer.

Belangrijk is hierbij de ihram. Wanneer je je kleed in ihram, neem je jezelf aan als overleden. In de islam wordt iedereen ook begraven in slechts een kleed, de ihram.

De overledene wordt dan nog een laatste vaarwel gegeven door alle moslims die aanwezig zijn in de moskee. Dit is ons respect aan hem.

In vrede samen, zonder oordeel

 

 

 

 

 

 

 

Na aankomst in het hotel hebben we een klein uurtje pauze gehad. Direct zijn de groepen verzameld om hun bezoek (umre) aan Kabaa te volbrengen. Pas na deze umre mogen we uit de ihram stappen.

Praktisch gezien bestaat de umre uit deze stappen: je loopt 7 ronden om Kabaa heen, je loopt 7 keer tussen de heuvels Safa en Merve en vervolgens knip je je haar.

Bij het zien van de muren van de Haram moskee (waarbinnen de Kabaa zich bevindt) kan ik mijn emoties nog moeilijk in controle houden. Er zijn overleveringen dat je allereerste wens/gebed die je maakt niet wordt geweigerd.

Ik heb dus een gouden kans om datgene te wensen wat ik wil. Deze wens houd ik voor mezelf.

De moskee Haram is een ontzettend mooie locatie. Niet alleen vanwege zijn architectuur, maar vanwege de samenkomst van zoveel verschillende mensen.

Onvoorstelbaar dat wij hier wel in vrede met elkaar kunnen leven, zonder oordeel.

In de bus op weg naar Mekka

	Even iets uitleggen. Iedere Mekkaganger mag de heilige plaats alleen betreden na een bezoek aan Kabaa. Hiertoe kleden mannen zich in een ihram, een wit gewaad. De vrouwen hebben geen apart kledingstuk. Het laatste vliegveld voor Mekka is Djeddah. Bedevaartgangers kleden zich vaak in Istanbul om. Dat doen wij ook.
	De ihram bestaat uit twee grote doeken die het lichaam bedekken. In dit kledingstuk neemt de drager afstand van onder meer zijn maatschappelijke positie, ras en leeftijd. Het laat zien dat de drager slechts een nietig detail is van een veel groter geheel.
	In onze bus naar Mekka stapte een gekleurde man in. Ik had direct vooroordelen. Toch ben ik naast hem gaan zitten. Ik vroeg hem in het Turks, Duits en een woord Arabisch waar hij vandaan komt. Hij reageerde met: ‘I don't understand you. I'm sorry’. Zo maakte ik kennis met Abdul Aziz uit washington DC. Oorspronkelijk afkomstig uit Uganda, getrouwd en twee dochters. Ik heb er alle vertrouwen in dat ik tijdens de bedevaart veel meer mensen ontmoet.

Ik heb zo de pest in...

 

In mei heb ik me voor de Hadj ingeschreven. Die inschrijving verliep al niet geheel vlekkeloos. Formulieren waren niet duidelijk, zelfs de extra informatie die ik ontving was niet toereikend. Er werd gebeld dat de foto’s voor het aanvragen van de visum de verkeerde afmeting hadden, dus die konden weer opnieuw genomen worden. En daarna heb ik een “eeuwigheid” moeten wachten op een seminar die speciaal werd gegeven voor de hadjis. Het is dat ik er zelf achteraan belde, anders hadden we onze spullen (later meer) pas nog later ontvangen.

Allemaal dingen, zaken, gebeurtenissen waar ik een pesthekel aan heb. Sinds mei heb ik echter ook bijna dagelijks van de mensen om me heen “Hadji Sabr” gehoord. Hadj Sabr betekent letterlijk Hadji geduld. Regelmatig is er gezegd dat alles wat er voor de reis gebeurd een toetsing van je geduld is. Wanneer ik nu al niet tegen dit soort kleine ongemakkelijkheden kan, hoe zal ik dan reageren met 8 miljoen anderen om me heen.

Vandaag (22 oktober) vertrek ik vanuit Amsterdam naar Istanbul. In Istanbul weten we nu al dat we ruim 10 uur mogen wachten op het volgend vliegtuig naar Djedda. Wat daarna gaat gebeuren is buiten onze kennis. De aanvang van onze reis is in mei al begonnen met het testen van mijn geduld. Hoe langer de reis duurt, hoe langer mijn geduld ook getest zal worden. Maar deze hadji heeft sabr.

Maar ook jullie vraag ik bij deze om geduld. Omdat ik geen idee heb hoe het in Mekka of Medina is, weet ik ook niet of ik daar wifi of een internetcafe kan vinden. Dus mijn posts kunnen onregelmatig zijn. Ik weet het over een paar dagen!

 

Even voorstellen

Mijn naam is Senol Tapirdamaz, getrouwd en twee kinderen. Geboren van een Turkse vader en moeder, maar 100% Eindhovenaar! In het dagelijks leven werk ik als assistent-accountant bij De Wert accountants&belastingadviseurs.

Naast al deze feitjes ben ik ook praktiserend moslim. Dat betekent: mezelf aan alle vijf de zuilen in de islam houden.

Dit jaar heb ik het voorrecht om één van de zuilen tot uitvoering te brengen: ik ga namelijk op bedevaartstocht naar Mekka, de Hadj. Mijn ervaringen zal ik zo goed als mogelijk met jullie delen via deze blog.

Volg Senol ook op Twitter

Vrije dag

Vandaag heb ik niet veel gedaan want ik vond het wel mooi geweest, dus het wordt een korte blog. Heel lang geslapen, erg moe van de week, heel veel dingen gedaan, geluisterd dus ik mocht van mijzelf lekker uit slapen.

Vandaag ben ik naar de Verboden stad geweest, erg bijzonder en mooie plek, het was ontzettend druk, dus ik heb een snelle vogelvlucht gemaakt over het terrein, overal stonden lange rijen, daar had ik niet zoveel zin in. Daarna over het bekende plein gelopen, de Hemelse Vrede, echt een ontzettend groot plein, niet echt bijzonder, maar je weet wel wat er allemaal op dat plein heeft afgespeeld. In de buurt van het plein heb je geweldige shops, dus ik ben lekker gaan shoppen, altijd leuk!

's avonds was er een spontane afscheidsborrel georganiseerd, op een geweldige plek vlakbij het hotel. De borrel was boven op het dak, dus dat was weer een inspirerende plek voor Strijp-S. Even lekker na gekletst over afgelopen week, even nog wat kaartjes uitgewisseld!

Dit is mijn laatste blog vanuit China, ik heb een geweldige tijd achter de rug. Heel veel inspirerende bijzondere mensen ontmoet en daarnaast ook veel inspirerende plekken gezien. Het was mooi geweest, veel mensen zijn op de hoogte dat er mooie ontwikkelingen zijn in Eindhoven. Wij hebben Eindhoven met z'n allen in een goed daglicht gezet! Morgen weer frisse lucht want je merkt wel aan je stem en keel dat je in een miljoenenstad zit. Heerlijk weer lekker naar de natuur, ik kan niet meer wachten!

Bedankt voor het volgen!

Ni Houdoe!

 

Eco-city

Vandaag stond er een bijzonder uitstapje op het programma, namelijk naar Tianjin Eco City.

Vanuit Beijing zijn we met de hogesnelheidstrein naar Tianjin gereden. Ongelofelijk mooi en heel erg groot station, ik had het gevoel dat ik op een airport liep, want dit soort treinstations kennen wij niet Europa.

Ontzettende mooie high tech trein, het kan een snelheid behalen van 330 km. Ik had nog nooit met een hogesnelheidstrein gereden, maar je voelt er niks van. Onderweg zijn we al hele absurde verbouwingen gepasseerd, want zij bouwen niet per flat, maar het liefst 30 flatgebouwen naast elkaar. Ik heb echt nog nooit zoiets massaals meegemaakt. In de stad Tianjin wonen namelijk 15 miljoen mensen, net zoveel als in heel Nederland.

Eenmaal aangekomen zijn we naar een plek gereden waar je de plannen kunt zien wat er nog allemaal gaat gebeuren. Ik heb echt nog nooit zulke grote maquettes gezien dat kan alleen maar in China. Er was een maquette van 10 bij 20 meter met lichtjes, nog een andere maquette van 10 bij 15 meter...echt bizar. Je kon daar vier hele grote maquettes zien, echt absurd. En het is nu al een stad met 15 miljoen inwoners, en het wordt alleen maar groter.

Daarna kregen we een presentatie van de ontwikkelaar, het is zo grappig hoe zij zich presenteren, ook weer een presentatie in het Chinees geschreven, dus ik kon het niet helemaal volgen. Na de presentaties zijn we naar Eco City gereden, daar moeten komende 1,5 jaar 5 miljoen mensen wonen, echt te bizar.

Zij hebben een hele eigenzinnige manier van bouwen, eerst wordt de infrastructuur aangelegd, met complete groenvoorzieningen. De flats worden als paddestoelen uit de grond geramd, echt heel apart. Ik krijg het wel benauwd van al die plannen, op zo'n kleine dichtheid, en zulke grote hoeveelheden, dit kennen ze niet in eens in Amerika.

Even wat cijfers:
- residenties, 930 hectare (14.400.000 meter)
- commercieel 108 hectare (2.828.000 meter)
- industrieel 200 hectare (3.261.000 meter)

Strijp-S is 27 hectare!

Dan schrik je wel even, hoeveel er komende 1,5 jaar nog wordt gebouwd. Ik ben heel erg onder de indruk maar ik maak mij ook wel een beetje zorgen over de ontwikkelingen in China. Dit is wel heel erg extreem. Het heet eco city maar het is weinig eco, er staan tussen de flats windmolens, bizar hè! Er komen wel drinkwatervoorzieningen in de flatgebouwen want dat is in China natuurlijk niet gebruikelijk.

Ik moet het allemaal bezinken, het is gewoon te bizar, wat een plannen. China is extreem aan het bouwen, ik moet zeggen dat ik een geweldige tijd heb gehad in Beijing maar ik vind het ook weer erg fijn om naar eindhoven te gaan. Lekker de natuur in, door de bossen lopen. Want er is hier bijna geen natuur, alles is aangelegd, dan kun je weer de natuur heel erg waarderen. Conclusie van de dag: de natuur is belangrijk voor je ontwikkeling, helemaal gek worden om op zo'n hoge dichtheid te wonen.

Morgen laatste dag China! Hop naar Eindhoven, ik mis mijn stadje!

De dag van het licht

Het was een zeer bijzondere dag voor Nederland, vooral Eindhoven. Smart Cities Health Cities, is een samenwerking tussen Brainport Design Cooperation en Dutch DFA. In het gebouw vind je verschillende Nederlandse exposities zoals Liberation of light, masterclass van studenten, meer kun je vinden via de site van Dutch DFA. In hetzelfde gebouw worden ook diversen lezingen gehouden, het is een heel mooi gebouw van binnen, echt een oud fabrieksgebouw.

De dag is begonnen met een mooi praatje over Eindhoven door Rob van Gijzel, vertaald in het Chinees, want zij zijn niet zo goed in Engels. De speerpunten gingen uiteraard over de ' slimste' , design, licht en Strijp-s. Na het praatje werden er diversen lezingen gehouden over licht o.a. door Daan Roosegaarde (studio Roosegaarde), Rombout Frieling (TUE/ Intelligent Lighting ). Ook de resultaten werden vertoond door zijn masterclass. Zij hebben afgelopen twee weken hard gewerkt om een concept te ontwikkelen en te maken, erg hard werken, maar het resultaat was bijzonder goed.

Rond lunchtijd werd ik opgepiept door Rob van Gijzel of dat ik wil aansluiten bij het gesprek met de eigenaar van District 751. Onder begeleiding van Elies Lemkes, Edgar van leest heb ik een korte presentatie geven over Strijp-S, het werd natuurlijk vertaald in het Chinees. We hebben een heel goed gesprek gehad over allerlei zaken dus nu is het afwachten wat eruit gaat komen. Maar het zou een begin kunnen zijn van een mooie samenwerking tussen Eindhoven en Beijing.

In de middag is de tentoonstelling Liberation of light, georganiseerd door Yksi, officieel geopend.Na afloop  zijn we met de hele delegatie naar de residentie van de ambassade gegaan voor een borrel met allerlei lekkere hapjes. 

Het was nogal een behoorlijk vol programma, maar wij hebben Eindhoven weer van de goede kant laten zien. Het is zo mooi om te zien hoe snel dingen kunnen worden georganiseerd omdat de lijntjes nogal erg kort zijn.

Het is zeer bijzonder hoe mensen buiten Eindhoven, zelf buiten Nederland over Eindhoven denken, de stad heeft zich in een aantal jaren ontzettend hard ontwikkeld op diversen vlakken, zoals design, technologie, licht maar ook de creatieve industrie.

Ik ben al een tijdje trots op Eindhoven, maar na deze handelmissie ben ik zeer vereerd dat iets mag bijdrage aan deze mooie ontwikkelingen. Onze stad bestaat uit bijzondere mensen die vooruit willen, en iets willen, en trots zijn waar ze vandaan komen! Eindhoven, de slimste van de wereld, die moeten wij vast zien te houden, want het levert ontzettend veel op voor ons mooi bijzonder Eindhoven.

Bijzondere indrukken

De dag is begonnen met het bezoeken van het Beijing design center. Er zou iets verteld worden over het incubate programma. Met een kleine delegatie werden we ontvangen in een presentatieruimte, heel officieel.

De directeur stelde zich voor en begroette ons in het Nederlands, maar al snel schakelde hij over in het chinees. Het was een hele lange presentatie in het Chinees die vertaald werd door onze reisbegeleider Wei. Typisch is dat de presentatie ook in het Chinees was geschreven. Dus het was erg moeilijk om het te volgen en het was een hele eigenzinnige presentatie met alleen maar foto's van bobo's en vips.

Zij vinden dat schijnbaar heel erg belangrijk, gezien en erkend worden. Er werd heel veel verteld maar niet echt veel over het incubateprogramma. Het is nog in de opstartfase, dus dat was een tegenvaller maar het was wel een mooie ervaring.
Tijdens de presentatie zat een Chinees gewoon zonder schaamte te slapen. Heel bijzonder; zoiets zal mij nooit gebeuren wanneer een delegatie uit een ander land komt om iets te horen. Schijnbaar is dat heel normaal in deze cultuur.

Door de drukte op de weg (foto) waren we bijna een uur te laat, dat krijg je in een miljoenenstad. Het is ongelofelijk hoeveel auto's, bussen en taxi's er rijden, maar er is helemaal geen stress op de weg, geen irritaties. Daar kunnen wij als westerling wel iets van leren. Dat vind ik wel mooi om te zien, in Azië zijn de mensen over het algemeen heel relaxt, geen hurry en stress.

We konden helaas niet veel zien in het gebouw. Wat ik heb gezien was dat mensen echt een hele kleine werkplek hebben, net 1m2. Ze zitten echt helemaal opgevouwen achter hun burootje te werken.





 
Na het bezoek zijn we weer teruggereden naar de Beijing design beurs. Gelukkig was het drukker geworden, want die avond ervoor was de beurs met veel bombarie geopend, heel officieel met veel licht en vuurwerk. Ik was helaas niet uitgenodigd maar allerlei bekende ontwerpers zoals Alessi liepen over de enorme catwalk. Voor Chinese begrippen was het een korte opening; normaal zijn er hele ceremonies.

(foto: het Holland Paviljoen op de Beijing design beurs)




's Middags ben ik wat gaan rondlopen in de artwijk, waar ook een artfestival op dit moment plaatsvindt. Ik vind het hele gewaagde kunst op straat, wat je helemaal niet verwacht in China. Dat maakt het wel zo apart. Ik heb wat foto's gemaakt.

Op het einde van de middag ben ik samen met iemand naar het olympisch dorp geweest, want je moet de 'vogelnest' gezien hebben. Wat is dat toch een ongelofelijke plek, mijn hemel. Ik had veel verwacht maar ik had niet verwacht dat het allemaal zo groot zou zijn.
Het zwemstadion (foto) is ontzettend mooi ontworpen, zeker in het donker, heel erg mooi en groot verlicht. Ik zie onze 'Pieter van den Hoogenband' nog zwemmen, dat moet een hele ervaring zijn geweest.





Naast het zwemstadion staat de bekende 'vogelnest' (foto) ook erg indrukwekkend. Het is het allerduurste gebouw dat ooit is gebouwd voor de olympische spelen, eigenlijk wel absurd. Na de olympische spelen is het gebouw nooit meer gebruikt want het schijnt dat de overheid het eng vindt om grootzalige evenementen neer te zetten. Ze zijn nogal bang voor allerlei ongeregelheden tijdens een event.

Erg jammer dat het niet wordt gebruikt. Het is zo'n ontzettend mooi gebouw met daaromheen een gigantisch plein. Het was tot mijn verbazing wel heel erg druk na 3 jaar, alleen maar fotograferende Chinese toeristen.

Na het bezoekje zijn we met een groepje het Chinese nachtleven ingedoken. Dat was ook wel grappig om mee te maken. Iedereen zit netjes aan tafels te drinken, de Chinezen zien er wel hip gekleed uit en de muziek viel mij niet tegen. Mijn verjaardag is goed ingeluid...op de naar de volgende dag!



 

Echt een miljoenenstad

Zondagochtend ben ik aangekomen in Beijing. De reis is vermoeiender dan ik had gedacht.
Het is een grappig hotel waar wij overnachten, namelijk in een voetbalstadion. Ontzettend groot complex, de kamers zijn moderne skyboxen, erg bijzonder en fraai.

Daarna zijn we meteen doorgereden naar de Beijing design week. Vroeger was het een groot industriegebied, ook bekend om zijn electronicafabriek, dus ik voel mij helemaal thuis. Het is een enorme wijk waar op dit moment veel galeries, shopjes, ateliers, horeca zijn. Erg inspirerend voor Strijp-S.

Rond 1950 werd door Oost-Duiters gebouwd in Bauhausstijl en vormde ooit het centrum van Chinese technologie, onderdelen gemaakt voor China's eerste atoombom en satellieten. Op dit moment is het een hippe kunstwijk in Beijing waar de Beijing design week afspeelt, maar ook een art festival.



Je verwacht dit niet zo snel in Beijing, maar het is echt een levendige wijk met geweldige kunstobjecten in de publieke ruimte. Daar kunnen wij wel van leren. 
Maar er loopt ook een leidingstraat door de wijk, dus ik voel mij helemaal thuis. Gisteren is de design beurs geopend en het is vandaag open gegaan voor publiek. 

  
Foto: Expo liberation of light Georganiseerd door Yksi. 

Foto: Frits Philips, element van de expo liberation of light: georganiseerd door Yksi 

 

 

Foto: Toevallig van een huurder van het Klokgebouw, onderdeel van de expo liberation of light Georganiseerd door Yksi.













Vandaag heb ik een rondje gemaakt door de stad. Het is echt een miljoenenstad, dat ken je niet in Nederland. Ontzettend veel hoogbouw maar niet mooi. Wel een paar mooie gebouwen gezien, oa het gebouw wat ontworpen is door Rem Koolhaas, helaas in 2009 een gedeelte afgebrand door een illegaal vuurwerk festival, ongelofelijk. Enorm kolossaal gebouw, ik moet denken aan La Defense in Parijs.

Ze bouwen op dit moment dat verbrande gedeelte opnieuw op. Een ongelijk groot bouwtrein, nog nooit zo'n groot bouwbord gezien. Ik vind het een maffe stad met vele contrasten, maar wel bijzonder. Communiceren is erg lastig met mensen, dus het lijkt of dat je soms in de film ' lost in translation' zit, nu begrijp ik dat gevoel.

Even voorstellen

Even voorstellen, ik ben Sietske Aussems, werkzaam als relatiebeheerder/ PR voor Trudo.

Ik houd mij oa bezig met de ontwikkelingen op Strijp-s, zoals verhuur, acquisitie maar ook de PR van Trudo. Ik ben zaterdag 24 september naar Beijing vertrokken met een handelsmissie. Tijdens de handelsmissie gaan we diversen plekken bekijken zoals de Beijing Design Week (ongeveer 500.000 bezoekers), Eco city (stad vlakbij Beijing) en we gaan oa naar het consulaat.

Er zijn maar een paar mensen uit Eindhoven, oa Rob van Gijzel, Elies Lemkes (Brainport), Robert-Jan Marringa (directeur design-brainport). Rob van Gijzel gaat ook oa de expositie Liberation of Light openen van Leone Cuppen.

Tijdens die week ontmoet ik allerlei bijzondere mensen en wil ik een paar projecten gaan bezoeken die misschien iets kunnen betekenen voor Srijp S.

PSV roept scouts op het matje

Willy van der Kuijlen, Berry van Aerle, Klaas van Baalen, John de Jong en Denny Spronck zitten om een tafel in de Ronaldo-zaal in het PSV stadion. Ze zien wit om de neus. Het is doodstil. Zojuist hebben de 5 (inter)nationale scouts een gesprek gehad met Marcel Brands, Fred Rutten en Tiny Sanders. De namen van Kezman, Van Nistelrooij, Robben, Nilis, Cocu, Van Bommel, Romario, Ronaldo, Alex, Gomes, Lee en Park staan in grote rode letters aan de rechterkant van het whiteboard. Daaronder staat in grote letters: HEEL LANG GELEDEN!!!

Aan de linkerkant staan de namen van maar liefst 35 andere voetballers: Leandro, Jacobsen, Rodriguez, Manolev, Vukovic, Cassio, Tardelli, Zhou, Manco, Isaksson, Alcides, Bréchet, Da Costa, Nguen, Coe, Ball, Xiang, Beasley, Ferreya, Feher, Vonlanthen, Robert, Berg, Marcelo, Thompson, Kromkamp, Engelaar, Smit, Van der Schaaf, Zonneveld, Sibon, Reiziger, Van der Leegte, Kluivert en Van der Meyde. Deze namen zijn klein en miezerig en zo te zien met trillende hand op het witte bord gekrast. Daarboven een grote schreeuwende kop:  MISKOPEN AFGELOPEN 7 JAAR!!!

In het midden van het bord staat het missiestatement van de scoutingafdeling van PSV:  PSV Scouting draagt zorg voor het toeleveren van kwaliteitsspelers aan de selectie. Onder kwaliteit staat een dikke rode streep.

Voor de 5 scouts op tafel liggen de smeulende resten van de scoutingrapporten van tientallen voetballers van de afgelopen jaren. 

John de Jong graait zenuwachtig een paar pinda’s uit een bakje. Denny Spronck heeft rode vlekken in zijn hals. Klaas van Baalen probeert ongezien een binnenkomend telefoontje uit Papoea-Nieuw- Guinea weg te drukken. Willy van der Kuijlen heeft een T-shirt aan waarop staat: PSV Scaut. Ze kijken allemaal naar Berry van Aerle. Berry zit erbij alsof ie net een biertje uit de koelkast heeft gepakt na een middagje post rondbrengen.

‘Wah ‘n flauwekul,’ zegt Berry. ‘Archie Thompson had er ooit 13 gemaakt in een wedstrijd tegen Samoa. Dan ken de echt wel wah’  ‘En trouwens, Rutten moet niet zo zeuren, die bracht zelf Engelaar mee.’ John de Jong kijkt naar Denny Spronck: ‘Scoutte jij echt uit de database van die voetbalgame FIFA?’
‘ Footballmanager! verbetert Spronck hem nijdig. ‘Lach er maar om. Xiang was daarin 3x gekozen tot Chinees voetballer van het jaar en Bréchet legde er elk seizoen 25 in.’
Van der Kuijlen veert op. ‘Jérémie Bréchet? Dat kan helemaal niet man. Bréchet is een verdediger. Volgens mij klopt die game van jou niet,’ zegt Mister PSV zonder een spier te vertrekken.

‘Nou, ik vind het niet eerlijk,’ zegt Spronck. ‘Ze zijn wel erg hard. Matavz, Mertens, Strootman en Wijnaldum hebben we toch goed gescout?’
‘Denny, Denny heb je dan niet geluisterd naar Brands,’ valt Van Baalen hem vaderlijk in de reden. ‘Die hebben we niet gescout, maar van de tv en uit de kranten gehaald. Elke Nederlandse voetballiefhebber had met die namen op de proppen kunnen komen. Net zoals Fer, Douglas, Eriksen, Ruiz, Vormer, Dost en Assaidi ook op het lijstje hadden gestaan.’

De Jong pakt zijn scoutingblocnote die hij voor zijn verjaardag heeft gekregen snel uit zijn binnenzak. ‘Hohoho effe terug, herhaal die namen nog eens een keer…’

Wie helpt Fred?

Ik vind Fred Rutten een aardige, sympathieke man. Hij groet mij namelijk altijd vriendelijk als we elkaar tegen komen tijdens het hardlopen. Fred groet zoals ie is. Een beetje in elkaar gedoken, de ogen flitsen onrustig heen en weer tussen mij, het rode fietspad en de weg voor hem. Het handje gaat even omhoog, gevolgd door een nimmer, echt goed verstaanbare groet.

Ik baal daar een beetje van. Ik wil weten of Fred een hé- of een hoi-groeter is. Of misschien gooit ie er wel een ‘hallo’ uit. Of een deftig ‘goedemorgen’. Of zou ie net doen alsof. De mond open doen en de groet playbacken?

Laatst was het weer zover. Ik zag hem al vanaf een afstand aan komen rennen in zijn donkerblauwe PSV- outfit. De nog spaarzame witgrijze krullen wegwaaiend in de wind. Zodra ik zie dat het Fred is ga ik altijd net even iets harder en soepeler lopen. Ik weet niet goed waarom ik dat doe. Dat effect heeft Fred op mij.  Misschien hoop ik wel stiekem dat ie me scout. Dat hij stopt in opperste verbazing en roept: “Wat loop jij gemakkelijk! Wat een talent. Jij bent mijn nieuwe spits.” En dat ik er dan 10 inschop in mijn eerste wedstrijd.  Zoiets.

 Zegt Fred hoi of hallo

Fred is vlakbij nu. Ik moet die groet horen. Ik wijk iets van mijn pad af. Hoe dichter langs Fred ik ga des te beter. Ik draai mijn hoofd iets naar links zodat mijn rechteroor vrij baan heeft om alles wat uit Fred’s mond komt op te vangen. Ik buig ook iets voorover om nog dichter bij Fred te komen en zie vanuit mijn rechterooghoek dat Fred nog maar 2 meter van me is verwijderd. Ik  hef mijn hand zo nonchalant mogelijk even op en gooi er met iets zwaardere stem een uitermate coole hoi uit en focus me op zijn tegengroet. Dat van die zware stem komt ook weer door Fred. Dat doe ik anders nooit. Fred, die trouwens ook makkelijk loopt, doet een vingertje omhoog en zegt… niets.

Ten Hag: meeknikkende schaduw

Dat is nu typisch Fred. Als je verwacht nu komt er wat, nu gaat Fred iets zeggen en vooral er iets ván zeggen, dan hult Fred zich in stilzwijgen. Dat is doodzonde. Fred’s enige minpuntje.  Als Manolev de bal voor de 34^e keer verkeerd voorslingert, als Marcelo weer eens staat te dromen, als Wijnaldum te laat komt op de training, als Toivonen weer eens  een tegenstander geniepig trapt… Fred ziet het aan, zwijgt en laat ze staan en begaan. Fred zweert namelijk bij vertrouwen hebben in een speler. Dan komt alles goed. Dat vertrouwen betaalt zich uiteindelijk terug, denkt Fred. Ook nog steeds na het debacle met Marcus Berg. Fred is namelijk een beetje goedgelovig. Naief. Te goed van vertrouwen. Een, ‘ah trainer, de volgende keer beter hè’ of een ‘ik zal volgende keer beter mijn best doen’, werken nog bij Fred. De man is gewoon veel te aardig.

Daarom is het zo jammer dat Fred zijn eigen assistenten mocht aantrekken. Ten Hag is zijn immer mee-knikkende schaduw en Cocu is  uit hetzelfde hout gesneden; rustig, bedaard, stil, een beetje tegen het bedeesde aan.

Een wij-zijn-de-beste-type

PSV moet eigenlijk iemand naast Fred zetten die hem aanvult. Een winnaar. Iemand die hard durft te zijn. Niet iemand die spelers immer de hand boven het hoofd houdt met teksten als:  ‘hij moet vertrouwen hebben, hij is groeiende of hij is belangrijk voor het team’. Presteren of opdonderen!  Vol erop. Aanvallen. Niet dat voorzichtige.  Zo’n Wij-zijn-de-beste-type. Kom maar op! Dat zou een ideale combinatie zijn. Een garantie voor succes.

Laat Fred dan maar lekker trainen en met de spelers omgaan. Dat kan hij als geen ander,maar het moet niet allemaal te soft worden. Fred vraagt er af en toe om gecorrigeerd te worden. Intern. Door zijn assistenten. Daar zijn ze toch voor. Input! Laat het niet te laat zijn. Oktober nadert. Met uitwedstrijden tegen NEC, Vitesse en Twente. Ten Hag, handen uit die zakken en hervind  je eigen ik. Cocu, stop met staren. Het gaat om Fred. Ons Fred. Help Fred.

 

Jeugdopleiding PSV: scouten, opleiden en dan... een mooie amateurclub

11 juni 2011. Technisch directeur Marcel Brands van PSV zegt tegen het Algemeen Dagblad: ‘Wij slaan nu een andere weg in. PSV moet de koopzucht inperken en eigen jeugdspelers laten doorstromen. In die jeugdopleiding hebben we veel geld gestoken. Een jochie van 12 moet zien dat er een opening is naar het eerste elftal. Deze koerswijziging gaat per direct in.’

Amper 10 weken later heeft PSV maar liefst 9 nieuwe spelers (Mertens, Strootman, Wijnaldum, Matavz, Derijck, Sinouh, Tyton, Bentancourt en Ibrahim) aangetrokken en daarvoor 28 miljoen uitgegeven. 9 spelers! Dat is een heel elftal. Dat lijkt me een duidelijk signaal naar de eigen jeugdopleiding. Talenten als Locadia, Ritzmaier en Depay zitten blijkbaar in een wachtkamer waar ze, als ze bijna aan de beurt zijn, weer opnieuw een nummertje moeten trekken.  Bovendien blijkt het beleid van PSV 180 graden om te draaien als Marcel Brands een zak geld krijgt. Nu is die ommezwaai van Brands niet zo vreemd, want de jeugdopleiding van PSV faalt al jaren.

KNVB geeft PSV jeugdopleiding 4 sterrenstatus
PSV heeft al jaren een eigen jeugdopleiding (vroeger zelfs een eigen jeugdinternaat). Die PSV jeugdopleiding heeft een vier sterrenstatus. Dit is de hoogste status die door de KNVB toegekend wordt. In 2007 ontving PSV de trofee voor beste Jeugdopleiding van Nederland. De opleiding bestaat uit 12 teams. Uiteindelijke doel is dat er spelers doorstromen naar het 1ste elftal.

Om die jeugdopleiding te vullen met talenten heeft PSV meer dan 60 regioscouts en tipgevers in dienst die jaarlijks duizenden wedstrijden en spelertjes bekijken. Bovendien heeft PSV een samenwerkingsverband met vijfentwintig grote amateurclubs en de jeugdafdelingen van drie Betaald Voetbal Organisaties in de regio.

Achter die jeugdopleiding steekt dus een geweldige organisatie waarin al jaren veel, heel veel geld wordt gepompt. Dan vind ik het vreemd dat daar zo bar weinig uitkomt. Een blik op de huidige selectie leert dat alleen Labyad, Ojo en Tamata eigen kweek zijn.  Maar een basisplaats hebben ze niet.

Slechts 2 doorgebroken spelers in 10 jaar
Als je naar de afgelopen 10 jaar kijkt zie je hetzelfde patroon. Er breekt amper een talent door. En als er dan eindelijk een doorbreekt, vindt PSV hem vaak uiteindelijk toch niet goed genoeg en stuurt hem weg. De wereld op zijn kop! Afellay en Bakkal zijn namelijk de enige positieve uitzonderingen. Alhoewel die laatste inmiddels ook aan de kant is gezet door Rutten en verhuurd is aan Feyenoord. Op zijn plek speelt nu Wijnaldum, een vergelijkbare speler.

En de rest? Huntelaar werd van de hand gedaan aan Heerenveen omdat ie niet snel genoeg zou zijn. Auw! Marcellis was te klein voor een centrumverdediger en laat nu wekelijks bij AZ zien dat hij een betere rechtsback is dan Manolev. Beerens werd te licht bevonden en is nu een van de beste rechtsbuitens van Nederland. Tussen Aissati en PSV boterde het niet meer en hij werd verkocht aan Ajax.

En dat was het wel. Twee echt doorgebroken spelers in 10 jaar tijd! En miskleunen met 5 talenten. Wanbeleid ten top. Wie verzint dit? Je vraagt je af wat er met al die A1-spelers is gebeurd die de hele peperdure, zo bejubelde en bekroonde jeugdopleiding van PSV hebben doorlopen de afgelopen jaren… Je zou je kind bijna adviseren niet naar PSV te gaan.

Stadiontour PSV: kneuterigheid uit de jaren ‘50

Ik heb een voetballend zoontje. Negen jaar is ie. Spits. Snel, handig met een bal. Hij is nu al beter dan zijn vader. PSV is zijn droom. Daar voetballen. In het eerste. Hij heeft het er elke dag over. Het PSV-stadion oefent dan ook een haast magische aantrekkingskracht op het ventje uit. Vandaar dat ik ons heb aangemeld voor de stadiontour.

Na 5 nachtjes slapen is het eindelijk zo ver. Daar staat ie dan. Met bonkend hartje. Te wachten op de meneer van de rondleiding. Alle grote PSV-geheimen zullen binnen een uurtje aan hem worden onthuld. Van spelerstunnel tot kleedkamer en niet te vergeten de 'Cup met de grote oren'. Na 5 minuten wachten in de FANshop is het grote moment daar; de stadiontour begint, want onze gids is er. Ome Timo, zo stelt de meneer zichzelf voor en hij strijkt nonchalant over het bolletje van het dichtst bijstaande kindje. Ome Timo! Hij blijkt erg aardig. Een beetje als clown Bassie. 

  We wandelen met zijn twintigen naar de hoofdingang van het PSV-stadion. We stoppen na een minuutje bij een klein, duister, bijna weggestopt gat. Kinderen draaien zich om en kijken vragend naar hun ouders. Hoofdingang staat er boven in smoezelige letters, dus het zal wel. Ome Timo is ondertussen al naar binnen. De groep volgt gedwee. Langs de receptie, naar een onopvallende ruimte met een zuil met tientallen slordige bedrijvenbordjes, 2 vitrinekasten en 2 grote schilderijen. Ik zie sommige mensen verwonderd omkijken. Is dit het? Wat nou topclub! Het heeft meer weg van de entree van een zuipkeet in de Achterhoek. Ik zoek tevergeefs naar een videowall met hoogtepunten uit de rijke historie. We zijn toch bij Philips? Een standbeeld dan van Gullit? Romario? Dillen? Van Beveren of Ronaldo? Posters misschien van Van der Kuylen, Afellay, Koeman, Edstrom? Bekers? Niets van dat alles. Slechts spaarzaam licht in een muffe ruimte. We stoppen om het hoekje bij de 2 schilderijen. Blijkbaar heeft de slager van Eindhoven een hobby. Ome Timo kijkt plechtig rond en begint 2 verhalen te vertellen over de hoofdpersoon op beide schilderijen; Romario. De groep staat er verveelt bij. Spuuglelijke woorden, bij een amateuristisch werkje van een magisch moment. Alsof je Doutzen Kroes beschrijft met piepend krijt op een aftands schoolbord.
De hele rondleiding gaat op dat niveau door. Herstel, niet de rondleiding, want Ome Timo doet zijn stinkende best om er nog iets van te maken, maar het stadion en dus PSV. Kneuterigheid uit de jaren '50. Wat een miserabel visitekaartje. Beckham had het juist toen hij zei dat de kleedkamer veruit het slechtste was wat hij ooit had gezien. Ik loop rond met beginnende schaamte. 

De derde verdieping is ingericht door Jan des Bouvrie en springt er tussenuit, als een bloem in een woestijn. Net als de 4e verdieping met de prachtige business-seats. Maar waarom PSV nu juist de Europa Cup I en UEFA-Cup tussen de zakenmannetjes met hun vettige vingertjes van het fingerfood uitstalt, is mij een raadsel.  De gewone seizoenkaarthouder of fan wordt keihard geweerd. Verboden toegang. Alleen wie een paar duizend euro lapt mag naar het moois staren.

Dieptepunt van de sneue rondleiding is een blik in het stadion. Ome Timo wil dat we een wave doen en 'boeruh, boeruh' roepen. Niemand reageert. De goeie man gaat ook nog uitleggen waarom analfabeet Eindhoven juist die naam scandeert. Tenenkrommend! Ik vraag aan hem of ie zichzelf ook vetlel zou gaan noemen als ik hem daarvoor dagelijks uitmaak. Timo lacht het weg en loopt richting de grasmat. Wederom doffe ellende. Voor de dugouts ligt kunstgras. Ergens op de kop getikt. Het sluit niet goed aan op de echte grasmat en verschilt duidelijk van kleur. Bij de zijlijn verschijnen nu al zandplekken.
De rondleiding zit erop. Ik ga met mijn zoontje nog even naar eetcafé de Verlenging vanwege de gratis consumptie die bij de rondleiding is inbegrepen. "En, wat vond je ervan?" vraag ik hem. Het manneke glundert. Hij vond alles geweldig en vertelt honderd uit. Vooral de kleedkamers vond ie prachtig. Ik krijg door zijn enthousiasme weer kleur op mijn wangen en mijn hartslag komt weer enigszins op gang.

Doelpuntenmachine moet Fred Rutten redden

PSV liet gisteren tegen Ajax bij vlagen zien hoe goed het kan voetballen. Dat mag ook wel. De voorhoede en het middenveld zijn  voor Nederlandse begrippen van topniveau en kunnen in de Europa League wel eens  gaan verrassen. De verdediging stuntelde echter weer eens ouderwets. Bij de eerste goal lieten Marcelo en Manolev zich kinderlijk eenvoudig wegzetten door Sigthórsson en de tweede goal werd ingeleid door slecht uitverdedigen van Pieters. 

Wat heeft Fred Rutten toch met spelers die bijna wekelijks door de mand vallen? Waarom blijft hij ze maar de hand vergoelijkend boven het hoofd houden én vooral opstellen? 

Stanislav Manolev acteert al jaren de rechtsback, maar kan in die rol nooit overtuigen. Hij blijft vooral opvallen door mislukte voorzetten en clownesk balverlies. Marcelo Guedes Filho speelde ooit bij het Santos van Pélé, maar rijgt  sinds hij bij PSV speelt al 31 Eredivisiewedstrijden de fouten aaneen. De afgelopen 2 jaar zweerde Rutten bij zijn oogappel Orlando Engelaar, maar de lange middenvelder betaalde dat vertrouwen met zijn slowmotion-spel nooit terug. Ook Carlos Salcido en Francesco Rodríguez mochten in het veleden min of meer het hele seizoen blijven staan.

Onbegrijpelijk! Salcido had er in zijn laatste seizoen allang geen zin meer zin, straalde dat ook uit op het veld en dat resulteerde menigmaal in kinderlijk balverlies en ridicule terugspeelballen. Rodríguez bleek een trage Houten Klaas die veel te vaak te laat kwam. En dan had je ook nog Marcus Berg. De arme Zweed speelde zo slecht dat ie zich bijkans tussen de grassprieten probeerde te verstoppen, keek wekelijks smekend naar de reservebank, maar Rutten weigerde hem uit zijn lijden te verlossen.

Het resultaat van dit bijna obsessieve vertrouwen van de PSV-trainer:  2 jaar geen prijzen en veel te vaak matig tot slecht voetbal.

Dat Rutten leert van zijn fouten, die hoop heb ik allang opgegeven. Manolev’s positie lijkt wel onaantastbaar en in Fred’s pikorde staat Marcelo nog altijd boven Derijck. En diep in zijn hart stelt hij nog steeds het liefst Engelaar op. Zonodig als verdediger! Zou het dan weer een rampseizoen worden?

Nee, dankzij de 28 miljoen euro is de kwaliteit in de aanval en op het middenveld nu zo hoog dat Matavz, Lens, Mertens, Wijnaldum, Strootman en Toivonen in staat moeten zijn het geklungel achterin ruimschoots te compenseren. Tegen Ajax lukte dat net niet, maar het is nu aan Rutten om van deze 6 een geoliede doelpuntenmachine te maken.

 

 

 

Vervolg werkperiode te zien in Nederland

Het project loopt. Ik denk, dat het wennen zo snel gaat door het samen koken, eten afwassen en ook de lezing zorgde ervoor dat  veel reserve is verdwenen. Vanochtend is dan ook geopperd naar aanleiding van een filmpje, over de beperkende werking van educatie voor creativiteit, wat Marjolijn en Naro  al gezien hebben, een gezamenlijk gesprek te houden onder leiding van Liesbeth.

Het vervolg van de werkperiode is te zien in Nederland. Er gaan 3 verschillende exposities plaatsvinden, die gepresenteerd worden met een catalogus.

 

Ten eerste: Het uiteindelijke resultaat van de werkperiode zal geëxposeerd worden in Artspace Flipside (www.artspaceflipside.nl), op vrijdag 2 december 2011. In deze expositie worden de werken die door de kunstenaars in Tripkau gemaakt zijn getoond.

Ten tweede: Er wordt een week met de groep kunstenaars aan een tentoonstelling  gewerkt in Vertoningsruimte Argument te Tilburg (www.argument-tilburg.nl ). Het resultaat daarvan wordt gepresenteerd op de opening in het weekend van  15 januari en loopt t/m 29 januari 2012.

En als laatste: Een expositie in het CBK’ s-'Hertogenbosch in Den Bosch. Waar een overzicht van elke kunstenaar te zien is met hun werk en wellicht dat er verschillen tussen oud en nieuw werk te zien is.

De datum van deze expositie is nog niet bekend, let op de website van het CBK: www.cbks-hertogenbosch.nl  Wij zitten hier nog even tot 25 september te werken. Er komt nog een gezamenlijke rondgang naar ieders atelier onder leiding van publicist/kunstenaar Aquil Copier. Dit was mijn laatste dag blog, Ik zou zeggen kom kijken naar de resultaten!

Woensdag 14 september, dag 3

Na een sterke bak koffie en ontbijt, een wandeling gemaakt om vanuit de tuin, die overloopt in een groot stuk bos wat paddenstoelen te plukken. En vanuit de wandeling, met wederom gesprekken over kunst en plannen voor de periode weer terug aan te komen bij de Artist-in-Residence plek.

Met frisse moed duikt ieder in zijn eigen atelier.
Het is fijn op zo’n afgelegen plek met een goede groep kunstenaars te kunnen werken.
Rond drie uur gaat kunsthistorica, Drs. Liesbeth Schreuder een lezing en dialoog voeren,
met als thema Het belang van het oeuvre voor de kunstenaar, wat betekent autonomiteit nog in het huidige kunstenaars bestaan.

Het gesprek belicht vele kanten: de visie van het museum, de kracht van de taal van een kunstcriticus,  het belang van subsidie voor experimentele kunst, en de toekomst van het kunstklimaat in Nederland (hoe leg je aan een leek het belang van gesubsidieerde kunst uit?)

Kortom teveel om nu alles uit te lichten. Met een vol hoofd loop ik nog even mijn atelier binnen om nog even wat te schilderen. Luk, Rijnder en Bert  gaan koken dus heb ik even nog even tijd.
De bel gaat! Eten is klaar….

Ontmoeting met een galerist

 

 

 

 

 

 

De Kazerne, de plaats waar de werkperiode plaatsvindt, is een oude legerkazerne die dienst deed om het ijzeren gordijn te bewaken. Na 5 jaar geleden te zijn aangekocht door een groepje Eindhovenaren, is deze plek grondig onder handen genomen met beperkte middelen. Overal zijn nog wel de sporen van zijn geschiedenis aanwezig: de kooktoestellen waarmee voor een heel leger gekookt werd, de pin-up plaatjes in de kelder, naamsborden, oud behang enz. 

Nu is deze in zo’n staat dat deze “Kunstkolonie” grote groepen kan herbergen.

Zo heeft iedere kunstenaar een slaapkamer en een eigen atelier. En kan je je, wanneer de drukte je even teveel wordt terug trekken in je eigen atelier.

 

 

 

 

 

 

Vandaag zijn Aagje, Liesbeth en ik even naar Neu Kaliss gereden, een dorpje verderop. Daar ligt op een heel mooie locatie galerie: “Kunstraum Heiddorf” en hebben we de galerist uitgenodigd om de Grenswerkperiode met de deelnemende kunstenaars te ontmoeten.  Zij was zeer enthousiast en zal maandag of dinsdag komen kijken.

Verder moeten we het vanavond bij het eten nog hebben over de vorm van de catalogus, (aangezien het project niet gesubdieerd is zullen de kunstenaars zelf moeten bijdragen aan deze catalogus.) Hierover moeten we het allen eens zijn.

Ik geloof dat er nu weer gekookt wordt, Stamppot met groente en zelfgeplukte paddenstoelen (voor de kenners: eekhoorntjesbrood, kastanjeboleten en reuze parasolzwammen!) en ik zou vandaag meehelpen dus snel naar de keuken! Onee, ik ben niet te laat….