Familiedrama

Een familiedrama, zo had ik de moord op de Eindhovense dierenarts Niek Soepnel in het ED van donderdag omschreven. Een drama met alleen maar verliezers. Diezelfde donderdag diende de rechtszaak in Den Bosch.

En wat ik in mijn rol als vervangend rechtbankverslaggever nog nooit eerder had meegemaakt,  werden nabestaanden van het slachtoffer in de gelegenheid gesteld om de verdachte direct toe te spreken.

In dit geval was het Sven Soepnel die zijn broer, die als beklaagde terecht stond, probeerde te confronteren met de reikwijdte van diens daad, namelijk het vermoorden van hun beider vader.
De verdachte, die volgens een onderzoek van het Pieter Baan Centrum lijdt aan schizofrenie en paranoïde waandenkbeelden, uitbarstingen kent van agressie en geweldadigheid, hoorde zijn broer kennelijk onbewogen aan toen die hem, terwijl hij hem direct toesprak, vertelde dat de verdsachte zijn leven kapot had gemaakt.

“Ik mis de broer waarmee ik opgegroeid ben.” En: “Ik ben vreselijk kwaad op die ziekte. Maar ik geloof ook in de vrije wil, dus kan ik die ziekte niet alleen aanrekenen als schuldige.”

Het was een indrukwekkende verklaring, die echter leek af te ketsen op het loden gordijn dat het bewustzijn van zijn broer van de werkelijkheid afschermde. Hij liet zijn vingers knakken toen zijn jongere broer uitgesproken was. Dat was de enige reactie. Toch had hij zijn broer Sven wel degelijk de hele tijd aangekeken, schreef Loes Soepnel-Van Liere mij vrijdag.

Aangrijpend was het. Zowel de bittere toespraak van de broer, waaruit ook compassie sprak met de ‘broer die hij miste’ en waarschijnlijk voor altijd kwijt is, als de totale afwezigheid van enige emotie bij de verdachte.

Als verslaggever moest ik mijzelf in het nekvel grijpen: je zit hier als verslaggever. Ik dreigde even volledig op te gaan in het drama dat zich voor mijn ogen afspeelde. De werkelijkheid zelf overtreft vaak de verwerking ervan in film en theater.