Koopzondag

In mijn vorige blog vertelde ik over de bewonersbijeenkomst van de wijk Eckart. Op die bijeenkomst maakte ik kennis met een Eindhovense  die heel goed verhalen bleek te kunnen schrijven. Tot mijn verrassing stuurde ze er een paar op.

Ik heb gevraagd of ik er eentje voor mijn blog mocht gebruiken. En zo is het gekomen dat u hier een bijdrage van haar ziet. Ze heet Lida Ross, onthoudt u die naam.

"Koopzondag, juli 2011. We zijn langer in de stad blijven hangen dan bedoeld en nemen een late bus naar huis. Vlak voor die vertrekt komen een oude dame en een jongere man binnen, die giebelend en slingerend en elkaar ondersteunend een plaatsje zoeken. Nadat ze in de bank naast ons zijn neergeploft en niet kunnen ophouden met lachen, vraag ik waar het toch wel zo leuk was. Ergens in de Jan van Lieshoutstraat, weten ze nog net. O’ Sheas? Nee, verder naar het Stratumseind toe. Staceys? Hihi, weten ze niet, kan best, haha, maar het was zo leuk, hohoho...
Oude dame hiklacht dat ze nog nooit zo’n leuke dag heeft gehad, zo gelachen, zo gek, oooh...
“Is hij uw zoon?” vraagt mijn eega.
“Nee, ik ben haar kleinzoon. Dit is m’n oma!” giert het jongmens. Oma valt zowat dubbel.
“Oh, het was zo gek, zo mal... iedere keer als ik terugkwam van de w.c. stonden er  weer drie pilsjes klaar, iedereen bestelde iets voor ons en we hebben het allemaal opgedronken. Oh jee, oh jeetje, ik ben nog nooit zo zat geweest!” kermt oma hinnekend.
“We hebben samen wel vijfentwintig glaasjes leeggedronken en weet je wat we moesten afrekenen? 7.50!!! O, ik heb nog nooit zo’n gekke middag gehad, en ik ben gewoon helemaal toeter!”
De kleinzoon buigt zich over mij heen en gilt in mijn oor: “En ze zou nog veel zatter zijn geweest als ik niet de helf van haar glaasjes had leeggedronken. Daarom ben ik zelf zo zat! En ik kan niet meer terug naar huis dus ik moet bij oma blijven slapen...!!!” brult hij.
Wij schuddebuiken net zo hard mee.
Oma beseft nog net dat ze vrij dicht bij het station woont en zegt tegen kleinzoon dat ze er voor de rondweg uitmoeten.
“Hier, da’s hier al! We zijn er al, kom, vlug!!” Gierend en elkaar vasthoudend stommelen ze de bus uit en kunnen op de stoep nog net naar ons zwaaien. Wij zwaaien terug en komen haast niet meer bij.
Hoezo, Eindhoven saai...

 

LIDA ROSS