Jonge paarden, ranjatekort en beschermende ouders

Het Eindhovense jeugdtheatergezelschap Hetpaarddatvliegt staat deze week in Plaza Futura met het Ie Wie Waai festival. Theatermakers Reem Wittenbols, Loek Beckers en Annemiek Nienhuis houden voor het ED een weblog bij over de voorbereidingen.

DAG 7, 30 januari. 
Annemiek hier. Het is 3 minuten over 12. ‘s Nachts. 
Mijn oudste dochter Julia zit in groep 8 en zoekt, met ons, naar een middelbare school die bij haar past.
Dus vanmorgen stond ik om 10.00 uur met Julia en Patrick bij het van Maerlant lyceum. Vergezeld door mijn moeder die daar nog op school heeft gezeten toen het nog een meisjesschool was en Catharina lyceum heette. Na zo’n twee uur door allerlei vaklokalen gelopen te hebben, schoolorkest gehoord, zelfgebakken cake geproefd, lesje drama bijgewoond, computers uitgeprobeerd, tekeningen bewonderd,  sta ik in de gang met mijn moeder nog na te praten. 
Jeemig, wat moeten ze hier veel! Over 6 jaar heeft mijn kind een hoofd zo groot als een reddingsboei! Luikje er in zagen en dan maar kennis er in stampen. Heel anders dan wij gewend zijn op de vrije school, waarin eerst de wil geprikkeld wordt, de nieuwsgierigheid gewekt, en daarna de lesstof aangeboden. 
'Maar ze moeten het toch gewoon leren. Zo is de maatschappij'...probeert mijn moeder... 'Daar zal ze aan moeten wennen.....en jij ook'. 'Alsof de maatschappij zo leuk is!', roep ik. 'Nee, daar moeten we ons aan aanpassen!'
'Jij bent misschien wat te beschermend', zegt mijn moeder.

Daar zegt ze wel iets. Te beschermend. En ik moet toegeven, het is een prachtige school met lichte lokalen in een lommerrijke omgeving, waar je ongelofelijk voorbereid wordt op de maatschappij die komen gaat. 

En op de fiets naar Plaza, denk ik er nog eens over na.....Beschermend. Ja dat klopt wel. Dat is lief van mij, maar misschien niet helemaal op zijn plaats.

En waar bescherm ik haar dan tegen?

Over tot de orde van de dag. Wat staat er op het programma:

Workshop jonge paarden 

Ie Wie Waai presentatie.
Als ik de zaal ik kom werken Reem en Tjerk, de componist die Reem in zijn onderzoek heeft begeleid, aan hun deel van het programma. Aanscherpen, soundchecken, stemmen, dat soort dingen. We doen met alle spelers een technische doorloop, wie moet wat verplaatsen naar waar, welk muziekje en lampje moet wanneer aan, dat soort dingen.
Om 7 voor twee staan de Jonge paarden alweer te trappelen bij de deur. 31 zijn het er!
Ze krijgen een workshop van anderhalf uur waarin we werken met elementen uit de presentatie. Het zusje van Adinda, ben even haar naam kwijt, zegt na de fysieke opwarming van Loek, het doet wel pijn, maar het is goed voor mijn spieren! Geen flauwe workshop dus. En de kinderen doen het geweldig!

Daarna word ik toch gespannen. Het is echt multi-tasken vandaag: spelers begeleiden, productie leiden – er zijn wel twee mensen geregeld die ranja schenken, maar er is geen ranja – zelf bedenken wat we in ons eigen stuk ook al weer aan moeten en moeten zeggen, o ja, en tussendoor nog praatje houden over de inhoud van de verschillende onderzoeken die er een geheel van moeten maken. 
Het is niet niks merk ik als de zaal volstroomt, een kijkje in de keuken. Je laat tenslotte alle ongenuanceerde ideeën, al het ruwe materiaal zien. Alles wat nog door elkaar gegooid, omgedraaid en van de andere kant bekeken moet worden is nu in al zijn naaktheid te zien. En dat is mooi. Maar ook kwetsbaar.  Maar er is veel belangstelling voor en dat is geweldig. De ex-directeur van de theaterschool zit ook in de zaal, spannend. Even zit ik zelf ook weer op school. 

Na afloop van de presentatie, houden we nog een kort nagesprek met het publiek. 
We gaan op zoek naar grenzen in de liefde: wat zijn die grenzen? Niet teveel zoenen zeggen de kinderen. En geen sex. En geen bloot. In je ondergoed is ook stom maar een badpak mag wel, als het over zwemmen gaat...
En niet over scheiden, zegt een meisje op de achterste rij. Waarom niet? Vraag ik.
Mijn ouders zijn gescheiden en dat is niet leuk. 
Ze zegt het voor een volle zaal. 
Respect.
Hulde aan dit meisje. 
Het raakt me. En ook de back-up van moeders in de zaal. 
Dat de nadruk niet moet komen te liggen op het cliché van gescheiden ouders. Dat klopt. Vind ik ook. 
En mooi is het, om je kind te willen beschermen, tegen pijn en verdriet. Ik snap dat maar al te goed....vanmorgen deed ik het nog.
Maar is het wel op zijn plaats?
Maar wat moeten wij als jeugdtheatermakers? Hebben wij als theatermakers niet de taak om de pijn die dit meisje heeft juist in al zijn heftigheid te laten zien. Gekoppeld aan een hoopgevend eind dan wel. 
Kweenie.
Als het aan de kinderen ligt moet het in elk geval ook ontzettend grappig worden. 
Hee. Ik denk dat we hier een briljante combinatie te pakken hebben!

En terwijl de rest van ons gezelschap, een paar van de spelers en een deel van het bestuur samen eten bij Plaza, zit ik op de fiets naar onze oppas, die jarig is, en beleef nog een gezellige avond. 
Door de sneeuw naar huis.  Ik ben de eerste fietssporen door een vers pak sneeuw. Ik houd er van.