Een voorstelling om van wakker te liggen?

Het Eindhovense jeugdtheatergezelschap Hetpaarddatvliegt staat deze week in Plaza Futura met het Ie Wie Waai festival. Theatermakers Reem Wittenbols, Loek Beckers en Annemiek Nienhuis houden voor het ED een weblog bij over de voorbereidingen.

Dag 4, 27 januari 2010

Op woensdag gaat ieder van ons meestal zijns en haar weegs. 
Loek, veruit de sportiefste van ons gezelschap, traint op woensdagochtend met Iwan bij Cubadanza. 

Best een lekker hapje.
Iwan ook trouwens. Maar daar is dan weer net geen foto van. Jammer.
Wat Reem en ik doen op woensdag is meestal een beetje onduidelijk. Thuis een beetje poetsen, nog een en ander doen op kantoor, beetje van alles wat.
We hebben gisteren goed voorbereid op de komende dagen, dus een beetje loslaten mag ook wel. Alleen nog er aan denken om lieve briefjes te hangen op de mannen wc. Geen gemakkelijk taak overigens. Wat vindt een man een lief briefje? Houden mannen wel van lieve briefjes? Reem heeft er ook een bedacht – een briefje met iets op wat mannen graag horen. Ik daag u uit om eens te gaan kijken en te zien of u hem er uit haalt. 
Genoeg plannen voor vandaag dus.
Maar vanmorgen werd ik sick to my stomach wakker. En Reem ook, zo hoorde ik later.  Er zal wel iets heersen.
Tot half 1 bed gelegen. Best luxe, als ik me niet zo beroerd gevoeld had. 
Julia, de oudste, voelde zich gelukkig al wel beter. Snotterig, maar goed genoeg om naar school te gaan. Om 1 uur Olivia, mijn jongste van school gehaald. 
Ik had de pech de klas te moeten vegen. Dat is vrije schools. Ouders poetsen de klas, twee keer per week (!). Inmiddels ben ik er aan gewend en geeft het je de kans eens tussen alle spullen te neuzen en cito toetsen te vervalsen.. Tot overmaat van ramp hadden ze vandaag nasi gemaakt....
Met vier kinderen naar huis. Allebei een vriendinnetje mee. Julia en vriendin Kato gaan samen mee met mij naar de aftrap van het IE IWE WAAI festival vanmiddag, de voorstelling Nimmermeer. Olivia had geen zin. Dat is niet zo’n theaterbeest. Nogal zielig voor een meisje met twee theatermakers als ouders, maar we doen ons best zo nu en dan ook een scheikundig proefje met haar te doen of iets dergelijks wetenschappelijks. 

Het is begonnen!
Het IE WIE WAAI festival. 
Begonnen met Nimmermeer, een voorstelling van Abattoir Ferme en de Maan. 
Een voorstelling over het eenzame leven van Edgar Allen Poe. De voorstelling baadt in een griezelige sfeer vol duistere gedachten. Bij tijden is de verschrikkelijke man echt huiveringwekkend. Zo graaft hij de nacht na de begrafenis zijn vrouw terug op om te zien waarom hij haar zo lief had. Wat hij vindt zijn beenderen, waarover prompt een luguber lied wordt gezongen. Elementen uit de griezelige verhalen van Edgar Allen Poe zijn gebruikt om zijn droevige levensverhaal te vertellen, o.a. Een gruwelijke droom dat hij verandert in een worm en wordt opgegeten door een kraai, met als boodschap: als een nachtvlinder die tegen een lamp op vliegt en zich brandt....dat is de liefde.

Is deze voorstelling wel geschikt voor kinderen? Niet te eng?
Daarover discussiëren we na afloop. Inmiddels is Loek ook een beetje misselijk geworden. 
Dat het jongetje een 'kei-erg rot leven' heeft gehad is de kinderen wel duidelijk geworden.
Een moeder weet bijna zeker dat haar zoon vanavond niet zal kunnen slapen, waarop Loek zich, zonder te veroordelen, afvraagt: is dat dan eigenlijk zo erg? 
Mogen we kinderen dan niet confronteren met iets dat misschien net te eng is, net te zielig, net te saai misschien? Is het niet juist goed dat kinderen op deze manier hun eigen grenzen leren kennen? 
Iets om op weg naar huis nog eens over na te denken. 

Sep (8), de jongste zoon van Loek en Reem, slaapt in elk geval wel goed. Die denkt gewoon aan iets anders, zegt hij. Slaap lekker Sep.