De platenbeurs: het domein van de man

Vlekkerige mannenvingers, ik kan ze niet meer van dichtbij zien. Bij een bezoek aan de halfjaarlijkse, internationale mega platenbeurs in Utrecht (zaterdag 21 november) heb ik te veel gelige, bleke en/of zweterige vingertjes moeten aanschouwen. Ze bladerden routineus door de duizenden bakken met cd's en lp's, haalden zwarte vinylschijven uit de hoezen en frommelden in hun portemonnees.

Allemaal vingers van mannen, inderdaad, want het verzamelen van muziek lijkt vooral een bezigheid van de heren. Als je op de beurs al een vrouw tegenkwam, stond ze veelal achter een kraampje (moest vermoedelijk mee van haar in platen handelende echtgenoot). Mannen zijn verzamelaars en hebben nog een restje jachtinstinct. Omdat ze nooit meer thuis kunnen komen met een zojuist gedood everzwijn, willen ze hun gezin imponeren met een Taiwanese persing van Led Zeppelins laatste lp of een Chileens singletje van The Beatles.

Niet dat het thuisfront onder de indruk is. Als ik na een slopende middag op de platenbeurs thuis verklaar dat 'ik vermoedelijk de enige in Nederland ben die deze cd heeft' worden de schouders opgehaald. En eigenlijk heeft het thuisfront gelijk.

Een bezoekje aan zo'n beurs is, objectief beschouwd, weinig spectaculair. Unieke vondsten zul je er niet doen. Alle verkopers zijn doorgewinterde handelaren die precies weten wat ze in huis hebben en een origineel Sun-singletje van Elvis Presley echt niet per ongeluk voor twee euro verkopen. Voor de bijzondere ontdekkingen moet je naar de lokale rommelmarkt, waar een onwetende buurman hopelijk zijn volledige collectie soulplaten uit de jaren zestig voor een prikkie aanbiedt.

Wie op zoek is naar een specifieke lp of cd, kan beter inloggen op Ebay; dat zoekt een stuk handiger. De stapels platen en cd's in de beurskraampjes zijn vaak niet gesorteerd en het is een hele klus om al die kraampjes grondig en consequent af te speuren. 

Ik vind de beurs vooral interessant omdat je lekker een paar uurtjes onder gelijkgezinden bent: mannen met plastic en linnen tasjes die thuis (net als jij) alle Beatles-cd's op volgorde van release in de kast hebben staan (en weten dat organist Billy Preston te horen is op 'Abbey Road' en 'Let it be' en Paul McCartney de drums speelt op 'The ballad of John and Yoko').

En je stuit er op onverwachte koopjes. Ik ontdekte bijvoorbeeld een nieuwe, nog in plastic verpakte vier cd-box van countryfenomeen Willie Nelson voor slechts 23 euro. Die vind je niet in Eindhoven en al helemaal niet voor deze prijs. Al zullen ze thuis bij cd 2 waarschijnlijk al vragen 'of die man met die irritante, neuzelige stem misschien wat zachter kan'.