Festivallen en opstaan

Niet iedereen kan het Eindhovense festivalbeleid volgen. Ik niet altijd, in elk geval. Ongevraagd worden we getrakteerd op evenementen als Eindhoven Winterstad (een ijsbaan, een ijspaleis, een kerstparade van SBS6) en ongevraagd nemen we afscheid van drukbezochte muziekfestivals als Fiesta del Sol en (het al eerder uit Eindhoven vertrokken) Reggae Sundance. Als gewone simpele inwoner van Eindhoven vraag ik me vaak af: Wie is de man of vrouw die dit soort knopen echt doorhakt?
En waarom lopen we bijvoorbeeld zoiets tofs als De Parade mis?
Dinsdag werd een hoop duidelijk. In aanloop naar het Eindhovense cultuurdebat C-Day werd er een discussie gehouden over het Eindhovense festivalbeleid in Plaza Futura.

De emoties lopen meteen erg hoog op.
Gespreksleider Fulco -TAC- Treffers probeert samen met Andre Amaro (Stroomhuis), Eric Boselie (City Dynamiek), Leo Hoeksema (Ticket For Tibet) en Vivian van Gaal (STRP) 'de thermometer in de situatie te steken'. Niet om te klagen over hoe belabberd het er voor staat, maar om vast te stellen hoe het beter zou kunnen. Buitenstaander (en Tilburger) Joost Heijthuijsen van ZXZW geeft zijn ongezouten buitenstaandersmening. Muzikant Denvis, die de gasten heeft uitgenodigd, zingt een paar songs en gooit er halverwege een schreeuwcolumn (binnenkort hier te lezen!) uit.

Maar eerst moet er wat stoom afgeblazen worden. Twee van de vijf mensen aan tafel zijn heel erg teleurgesteld in de stad. Andre Amaro van het Stroomhuis probeerde onlangs tevergeefs theaterfestival De Parade naar Eindhoven te halen. Het ketste af op veertigduizend euro aan garantie die gemeente niet kon of niet wilde geven.
Terwijl Amersfoort (of all places) nu een paar ton neerlegt om het rondreizende festival binnen te halen. Om over die miljoen van New York maar te zwijgen.

Leo Hoeksema is het ook beu. Hij wilde het idealistische muziekfestival Ticket For Tibet in de stad neer laten strijken. Tot op de dag van vandaag weet hij niet waarom dat op niets uitliep. Hij kan ernaar gissen, denkt dat het te maken heeft met de economische band van Eindhoven met China, maar een gesprek of een afwijsbrief bleef uit.
Alleen Vivian van Gaal van STRP heeft een succesverhaal te vertellen. 
Een succesverhaal dat bovendien haarscherp blootlegt hoe het er hier tot nu toe in Eindhoven aan toegaat. STRP mixt nieuwe kunstvormen met technologie en dancemuziek. Voor de gemeente is dat een supercombi. Het is nieuw, het is op strijp S, het heeft te maken met technologie en het trekt jongeren aan. Mooier kan niet. Het past in het zogenaamde DNA van de stad. Dat DNA bestaat uit licht, design en technologie en alle evenementen die een link hebben met die drie zogenaamde ímago-bepalende factoren, maken veel meer kans op steun.
Persoonlijk vind ik drie stukjes imago een beetje aan de karige kant om je als vijfde stad van het land mee te profileren.   
Maargoed, we waren nog bij de succesfactor van STRP.
Belangrijk daarin is namelijk ook de frontman. Frens Frijns. De man is een kei in praten, overleggen, lobby-en. Hij kan de kwaliteit van zijn festival echt overbrengen.
In het kort komt het er dus op neer dat je in Eindhoven best ver kunt komen als je een festival wil organiseren, maar dan is het dus A)handig als het een kruisbestuif-festijn is waarin licht, design of technologie centraal staat en B) als je een frontman/vrouw hebt die de weg kent bij de gemeente en die erg goed kan praten.
Dat is te jammer voor evenementen en organisaties die deze voordelen toevallig niet hebben.

Volgens Eric Boselie van City Dynamiek lopen veel goede initiatieven ook stuk op het gebrek aan festivalbeleid. In Eindhoven heb je twee loketten waar je langs kunt als je geld nodig hebt om iets te organiseren: City Dynamiek (en die verdelen economisch geld dat binnenkomt door toeristenbelasting) en de gemeente. Die twee loketten zijn niet erg handig, omdat niet duidelijk is voor de buitenwereld wie waar verantwoordelijk voor is.
Boselie vindt ook dat de gemeente meer maatschappelijk geld moet uitgeven aan culturele festivals en de ontwikkeling ervan. Net als aan een schouwburg of een bieb. Dat gebeurt nu nauwelijks. Bijna alle evenementen worden betaald uit de opbrengst van de toeristenbelasting.

Het publiek mengt zich regelmatig in de discussie. Onder hen: evenementenorganisator Lo Boelhouwers, die zich al jaren en jaren inzet voor het festivalklimaat in de stad. En die positief blijft, nieuwe kansen blijft zien. Ook in de zaal: de vroegere organisatoren van Dynamo Open Air, een festival waar Eindhoven trots op was en dat deze avond meerdere keren wordt genoemd en geroemd. Plus: D66-Fractievoorzitter Mary-Ann Schreurs die vindt dat we met z'n allen moeten vaststellen wat er wordt gedaan en wat we willen. Die het krankzinnig vindt dat in Eindhoven niets van waarde wordt vastgesteld.
En tenslotte is daar ook de roep om een Eindhovens festivalterrein voor grote evenementen. En dan niet alleen een veldje ter beschikking krijgen waar je het verder zelf kan uitzoeken, maar een terrein met een evenemententeam dat festivals organiseert en dat de kennis heeft hoe dat moet.  
We verlaten Plaza in een opgewekte, positieve stemming.
Eindhoven is en blijft, zoals Amaro zo mooi zei, toch Ons Stadje.
We zijn bovendien nog lang niet uitgepraat over alle ambities die er na te jagen zijn.
Op naar discussie nummer twee, dus.