Cultuurblog

Laatste blog Hetpaarddatvliegt

Het Eindhovense jeugdtheatergezelschap Hetpaarddatvliegt staat deze week in Plaza Futura met het Ie Wie Waai festival. Theatermakers Reem Wittenbols, Loek Beckers en Annemiek Nienhuis houden voor het ED een weblog bij over de voorbereidingen.

De 8^ste en Laatste dag, 31 januari

 Vandaag alweer de laatste dag van ons Ie Wie Waai festival in Plaza Futura Eindhoven. En ook tevens de laatste dag van het weblog, dat we met veel plezier hebben geschreven afgelopen week. Zoals het bij Hetpaarddatvliegt gaat, is er ook deze week een gelijke verdeling gemaakt van dagen dat we een verslag maakte.

We blijven een collectief, wat voor ons inhoudt dat ieders input even belangrijk is als de output.

 Maar vandaag dus laatste dag en dat betekende het spelen van de voorstelling En de rest kan stikke!, de premiere van de 2^e reprise. Het was mei 2009 dat we deze voorstelling voor het laatst speelde en in deze drukke week weinig tijd gehad om hem terug te pakken (zoals dat in vakjargon heet).

Vanmorgen de tekst nog eens goed doorgelezen en vanmiddag een uur technisch doorloop. We hebben de voorstelling wel zo’n 80 maal gespeeld in het verleden, maar wat mij iedere keer weer verbaast, is dat tekst en handeling zo in hoofd en lijf geprogrammeerd zit dat het er vanzelf weer uitrolt. Ram volle zaal, veel kinderen en veel volwassenen,  sommigen die deze week al het een en het ander gezien hadden in het festival, maar ook veel publiek dat we voor de eerste keer hebben gezien. Dit is de 6^e uitverkochte zaal met deze voorstelling in Plaza Futura waaruit blijkt dat de voorstelling het publiek blijft aanspreken.

Een van de uitgangspunten van dit festival is geweest; een gesprek op gang te brengen bij het publiek over jeugdtheatervoorstellingen. Daarom hebben we het publiek ook nu de gelegenheid gegeven om direct na de voorstelling te reageren. Opvallend is hoe vooral de kinderen, ogenschijnlijk schaamteloos, de ene naar de andere vraag stellen over de voorstelling, zowel inhoudelijk als op het gebied van vorm.  Over wat ze mooi vinden, niet begrijpen, over wat ze herkennen en waar ze van dromen.

 Als Hetpaarddatvliegt vinden we het belangrijk om aan een goed theaterklimaat te werken in Eindhoven en Nederland. Theater is natuurlijk een leuke middag of avondje uit, maar ook een manier om jong en oud te binden en het ergens met elkaar over te hebben. Een manier om even heel dicht bij de essentie te komen van alles wat ons bezig houdt.

Voor de volledigheid; Op de foto zie je een fragment van een scene die vooraf aan de voorstelling in de foyer werd gespeeld.

 Bij deze bedanken we ook Eindhovens Dagblad voor de mogelijkheid om deze week geïnteresseerden een kijkje te laten nemen in onze keuken. We hebben geen idee wie dit blog hebben gelezen en of lezers op dit alles hebben kunnen reageren. Mocht er iemand nog willen reageren dan kan hij/zij een mailtje sturen naar info@hetpaarddatvliegt.nl . Wij zijn zeer nieuwsgierig naar reacties, maar zowieso al dankjewel voor het lezen.

 Hetpaarddatvliegt

Loek Beckers

Annemiek Nienhuis

Reem Wittenbols

Jonge paarden, ranjatekort en beschermende ouders

Het Eindhovense jeugdtheatergezelschap Hetpaarddatvliegt staat deze week in Plaza Futura met het Ie Wie Waai festival. Theatermakers Reem Wittenbols, Loek Beckers en Annemiek Nienhuis houden voor het ED een weblog bij over de voorbereidingen.

DAG 7, 30 januari. 
Annemiek hier. Het is 3 minuten over 12. ‘s Nachts. 
Mijn oudste dochter Julia zit in groep 8 en zoekt, met ons, naar een middelbare school die bij haar past.
Dus vanmorgen stond ik om 10.00 uur met Julia en Patrick bij het van Maerlant lyceum. Vergezeld door mijn moeder die daar nog op school heeft gezeten toen het nog een meisjesschool was en Catharina lyceum heette. Na zo’n twee uur door allerlei vaklokalen gelopen te hebben, schoolorkest gehoord, zelfgebakken cake geproefd, lesje drama bijgewoond, computers uitgeprobeerd, tekeningen bewonderd,  sta ik in de gang met mijn moeder nog na te praten. 
Jeemig, wat moeten ze hier veel! Over 6 jaar heeft mijn kind een hoofd zo groot als een reddingsboei! Luikje er in zagen en dan maar kennis er in stampen. Heel anders dan wij gewend zijn op de vrije school, waarin eerst de wil geprikkeld wordt, de nieuwsgierigheid gewekt, en daarna de lesstof aangeboden. 
'Maar ze moeten het toch gewoon leren. Zo is de maatschappij'...probeert mijn moeder... 'Daar zal ze aan moeten wennen.....en jij ook'. 'Alsof de maatschappij zo leuk is!', roep ik. 'Nee, daar moeten we ons aan aanpassen!'
'Jij bent misschien wat te beschermend', zegt mijn moeder.

Daar zegt ze wel iets. Te beschermend. En ik moet toegeven, het is een prachtige school met lichte lokalen in een lommerrijke omgeving, waar je ongelofelijk voorbereid wordt op de maatschappij die komen gaat. 

En op de fiets naar Plaza, denk ik er nog eens over na.....Beschermend. Ja dat klopt wel. Dat is lief van mij, maar misschien niet helemaal op zijn plaats.

En waar bescherm ik haar dan tegen?

Over tot de orde van de dag. Wat staat er op het programma:

Workshop jonge paarden 

Ie Wie Waai presentatie.
Als ik de zaal ik kom werken Reem en Tjerk, de componist die Reem in zijn onderzoek heeft begeleid, aan hun deel van het programma. Aanscherpen, soundchecken, stemmen, dat soort dingen. We doen met alle spelers een technische doorloop, wie moet wat verplaatsen naar waar, welk muziekje en lampje moet wanneer aan, dat soort dingen.
Om 7 voor twee staan de Jonge paarden alweer te trappelen bij de deur. 31 zijn het er!
Ze krijgen een workshop van anderhalf uur waarin we werken met elementen uit de presentatie. Het zusje van Adinda, ben even haar naam kwijt, zegt na de fysieke opwarming van Loek, het doet wel pijn, maar het is goed voor mijn spieren! Geen flauwe workshop dus. En de kinderen doen het geweldig!

Daarna word ik toch gespannen. Het is echt multi-tasken vandaag: spelers begeleiden, productie leiden – er zijn wel twee mensen geregeld die ranja schenken, maar er is geen ranja – zelf bedenken wat we in ons eigen stuk ook al weer aan moeten en moeten zeggen, o ja, en tussendoor nog praatje houden over de inhoud van de verschillende onderzoeken die er een geheel van moeten maken. 
Het is niet niks merk ik als de zaal volstroomt, een kijkje in de keuken. Je laat tenslotte alle ongenuanceerde ideeën, al het ruwe materiaal zien. Alles wat nog door elkaar gegooid, omgedraaid en van de andere kant bekeken moet worden is nu in al zijn naaktheid te zien. En dat is mooi. Maar ook kwetsbaar.  Maar er is veel belangstelling voor en dat is geweldig. De ex-directeur van de theaterschool zit ook in de zaal, spannend. Even zit ik zelf ook weer op school. 

Na afloop van de presentatie, houden we nog een kort nagesprek met het publiek. 
We gaan op zoek naar grenzen in de liefde: wat zijn die grenzen? Niet teveel zoenen zeggen de kinderen. En geen sex. En geen bloot. In je ondergoed is ook stom maar een badpak mag wel, als het over zwemmen gaat...
En niet over scheiden, zegt een meisje op de achterste rij. Waarom niet? Vraag ik.
Mijn ouders zijn gescheiden en dat is niet leuk. 
Ze zegt het voor een volle zaal. 
Respect.
Hulde aan dit meisje. 
Het raakt me. En ook de back-up van moeders in de zaal. 
Dat de nadruk niet moet komen te liggen op het cliché van gescheiden ouders. Dat klopt. Vind ik ook. 
En mooi is het, om je kind te willen beschermen, tegen pijn en verdriet. Ik snap dat maar al te goed....vanmorgen deed ik het nog.
Maar is het wel op zijn plaats?
Maar wat moeten wij als jeugdtheatermakers? Hebben wij als theatermakers niet de taak om de pijn die dit meisje heeft juist in al zijn heftigheid te laten zien. Gekoppeld aan een hoopgevend eind dan wel. 
Kweenie.
Als het aan de kinderen ligt moet het in elk geval ook ontzettend grappig worden. 
Hee. Ik denk dat we hier een briljante combinatie te pakken hebben!

En terwijl de rest van ons gezelschap, een paar van de spelers en een deel van het bestuur samen eten bij Plaza, zit ik op de fiets naar onze oppas, die jarig is, en beleef nog een gezellige avond. 
Door de sneeuw naar huis.  Ik ben de eerste fietssporen door een vers pak sneeuw. Ik houd er van.

Kapotte Koinobori’s, lieve briefjes en inspiratie voor Eindhoven

Het Eindhovense jeugdtheatergezelschap Hetpaarddatvliegt staat deze week in Plaza Futura met het Ie Wie Waai festival. Theatermakers Reem Wittenbols, Loek Beckers en Annemiek Nienhuis houden voor het ED een weblog bij over de voorbereidingen.

DAG 6,  29 januari

We hebben geen vaste afspraken gemaakt vandaag maar komen elkaar voortdurend tegen. Is dat ons telepathische vermogen of is Eindhoven gewoon best een kleine stad. Wie zal het zeggen. Reem en ik fietsen toch nog even, in de koude regen, naar de Plaza want er moesten wat herstelwerkzaamheden verricht worden. Werk hebben is geen kunst, maar werk houden!! Het houdt de gemoederen wel bezig zo’n minifestival.

We hebben als handelsmerk voor het IE WIE WAAI festival gekozen voor koinobori’s. Koinobori’s zijn gebaseerd op de vlaggenstokken met karpervissen die overal in Japan te zien zijn. Een retourtje Japan om ze daar op te halen zat er helaas, ondanks de provinciale en gemeentelijke subsidie,  niet in dus zijn we zelf gaan knutselen.

Annemiek naaide van oud wit plastic grote vissen en onze jonge paarden hebben ze versierd met plak en schilderwerk. Dat behoeft wat uitleg. Tijdens het maakproces van onze 3^e voorstelling; ‘Loch Ness’ ontstond het idee om een groep kinderen uit te nodigen op Het Werkhuis om hen op een actieve manier te betrekken bij het maken van een voorstelling. De jonge paarden. We filosoferen met ze over het onderwerp, ze mogen teksten bedenken, ze worden geïnterviewd, ze mogen scènes bedenken en spelen en kunnen hun eigen fantasie en beleving om zetten in theatrale beelden en vormen. En dat vinden zij, en wij ook, superleuk!

Ik had het over die koinobori’s …die hingen voor de ingang tussen 2 palen maar laat nu net dat hele plein gerenoveerd worden en de blauwe regen die langs die palen opgroeide helemaal weggesnoeid worden en dat betekende ook het einde voor onze prachtig waaiende koinobori’s. Nou, ze zijn niet helemaal overleden, want van gerecycled materiaal, dus we hebben ze nieuw leven ingeblazen en ze hangen nu prachtig in het trappengat richting de zaal.

Verder de t-shirtjes opgehangen en nog meer lieve briefjes.

 Even tot zo ver.

Rest van het verhaal volgt. We gaan nu naar een bijeenkomst van Brabantse Makers en ik moet eerlijk zeggen dat ik niet meer precies weet waar we het over gaan hebben. Ben benieuwd.

 Tot straks.

.....het is inmiddels 23.24 uur, de oppas is betaald en zit alweer op de fiets richting huis, mijn zoons liggen heerlijk te slapen en ik heb een leuke en enerverende avond gehad met allemaal Eindhovense makers. Want dat was waar ik dus naar toe ging. Een bijeenkomst voor Eindhovense makers. Ik twijfel over of dat met een hoofdletter e moet, maar om het belang van deze groep mensen te onderstrepen doe ik het gewoon. Brabantse had ik ook met een hoofdletter geschreven dus ik ben in ieder geval consequent. Het initiatief vanavond lag bij Ad Overweel en 

Toon Ory, allebei grondleggers van de theateropleiding die jammer genoeg uit Eindhoven verdwenen is en naar Tilburg verhuisd is. Het is, zeker voor individuele makers, in Eindhoven heel moeilijk om andere theatermakers te ontmoeten, laat staan om iets op poten te zetten. En daar is wel behoefte aan. De makers die er vanavond waren zijn stuk voor stuk op zoek naar contacten in de stad om iets te kunnen creëren. Een goede plek of omstandigheid om elkaar te spreken over het vak. Dat werkt inspirerend en daar kunnen prachtige ideeën uitkomen en zelfs voorstellingen, kunst! Zo ook deze avond. Het voelt als het begin van iets goeds. Het is nog wat weifelend en zoekend maar de gretigheid naar elkaar en naar andere makers en kunstenaars is uitgesproken. …vaker samenkomen, mensen uitnodigen, vakkennis uitwisselen, een festivalletje…… Wie weet wat dit de stad nog op gaat leveren. Het is laat, morgen workshop geven, onderzoeken presenteren en de trailer van ‘ai lof joe’ spelen. Tijd om naar bed te gaan. Tevreden en moe!

 

Vuile was en HUP IKKE!-zweetbandjes

Het Eindhovense jeugdtheatergezelschap Hetpaarddatvliegt staat deze week in Plaza Futura met het Ie Wie Waai festival. Theatermakers Reem Wittenbols, Loek Beckers en Annemiek Nienhuis houden voor het ED een weblog bij over de voorbereidingen.

DAG 5, 28 januari 2010 
 
Met een goed gevoel over woensdag over de voorstelling Nimmermeer en het nagesprek een dag van rust.
Tijd om het Werkhuis wat op te ruimen en te stofzuigen. Afspraken maken met Ilja, onze technicus, over de gang van zaken komend weekend.

De Workshop, de IE WIE WAAI presentaties en de trailer van Ai lof joe zullen zaterdag van licht en geluid moeten worden voorzien, maar ook de voorstelling En de rest kan stikke! zal zondag weer goed moeten staan. Deze voorstelling is een half jaar niet meer gespeeld en is de eerste van een herneming; En de rest zal stikke! zal in maart en april nog 22 keer gespeeld worden.
 
Ondertussen worden er op het werkhuis T-shirts en zweetbandjes afgeleverd. T-shirts met het Logo van Hetpaarddatvliegt erop voor de aankleding in Plaza. Het is niet goed om de vuile was buiten te hangen, maar de T-shirts waren in het wit besteld, maar in het grijs afgeleverd. Gezien de tijd zullen we deze toch maar ophangen. De zweetbandjes zijn wel in de juiste kleur. Maar waarom zweetbandjes? 

 
De voorstelling En de rest kan stikke! gaat over winnen en verliezen. Je ziet drie personages. Roos, een sportieve meid die altijd wint en alle geluk lijkt te hebben in het leven, Bennie, een jongen die steeds op de 2e plaats komt en in de schaduw van zijn broer Winston staat, en Lot, iemand die niet zo nodig mee hoeft te doen en er nog steeds niet achter is gekomen waar ze nu eigenlijk goed in is. Lot draagt 2 zweetbandjes met de tekst HUP IKKE! er op.
 
Bij schoolvoorstellingen geven we de mogelijkheid om nog wat na te praten over de voorstelling, zowel inhoudelijk als op vorm. Kinderen herkennen zich in een van de personages: Kinderen die aangeven altijd geluk te hebben in het leven, of op de tweede plaats te komen. Maar ook veel kinderen die zeggen minder geluk te hebben, of in sommige dingen wel of niet goed zijn.
Per klas geven we een zweetbandje HUP IKKE! mee. Mocht je bijvoorbeeld niet goed kunnen gymmen, of slecht met rekenen of taal meekunnen, of vind je het lastig om stil te zitten in de klas, dan mag je aan de meester of de juf een zweetbandje vragen om je laten ondersteunen. Want ieder heeft wel ergens moeite mee, net als dat ieder ook ergens goed in is.
 
Nu nog aan de slag met tekst leren van Kat en Vis, een tekst van Hans van de Boom. Over twee weken gaan we een week met hem werken bij Stella Den Haag. Dit om elkaar beter te leren kennen, een kijkje in zijn keuken te nemen en om ons als speler te laten uitdagen. Binnen een week zullen we komen tot een presentatie. Mocht dit alles een succes zijn, dan zou het een stap kunnen zijn in de richting van een vruchtbare samenwerking.
 
 

 

Een voorstelling om van wakker te liggen?

Het Eindhovense jeugdtheatergezelschap Hetpaarddatvliegt staat deze week in Plaza Futura met het Ie Wie Waai festival. Theatermakers Reem Wittenbols, Loek Beckers en Annemiek Nienhuis houden voor het ED een weblog bij over de voorbereidingen.

Dag 4, 27 januari 2010

Op woensdag gaat ieder van ons meestal zijns en haar weegs. 
Loek, veruit de sportiefste van ons gezelschap, traint op woensdagochtend met Iwan bij Cubadanza. 

Best een lekker hapje.
Iwan ook trouwens. Maar daar is dan weer net geen foto van. Jammer.
Wat Reem en ik doen op woensdag is meestal een beetje onduidelijk. Thuis een beetje poetsen, nog een en ander doen op kantoor, beetje van alles wat.
We hebben gisteren goed voorbereid op de komende dagen, dus een beetje loslaten mag ook wel. Alleen nog er aan denken om lieve briefjes te hangen op de mannen wc. Geen gemakkelijk taak overigens. Wat vindt een man een lief briefje? Houden mannen wel van lieve briefjes? Reem heeft er ook een bedacht – een briefje met iets op wat mannen graag horen. Ik daag u uit om eens te gaan kijken en te zien of u hem er uit haalt. 
Genoeg plannen voor vandaag dus.
Maar vanmorgen werd ik sick to my stomach wakker. En Reem ook, zo hoorde ik later.  Er zal wel iets heersen.
Tot half 1 bed gelegen. Best luxe, als ik me niet zo beroerd gevoeld had. 
Julia, de oudste, voelde zich gelukkig al wel beter. Snotterig, maar goed genoeg om naar school te gaan. Om 1 uur Olivia, mijn jongste van school gehaald. 
Ik had de pech de klas te moeten vegen. Dat is vrije schools. Ouders poetsen de klas, twee keer per week (!). Inmiddels ben ik er aan gewend en geeft het je de kans eens tussen alle spullen te neuzen en cito toetsen te vervalsen.. Tot overmaat van ramp hadden ze vandaag nasi gemaakt....
Met vier kinderen naar huis. Allebei een vriendinnetje mee. Julia en vriendin Kato gaan samen mee met mij naar de aftrap van het IE IWE WAAI festival vanmiddag, de voorstelling Nimmermeer. Olivia had geen zin. Dat is niet zo’n theaterbeest. Nogal zielig voor een meisje met twee theatermakers als ouders, maar we doen ons best zo nu en dan ook een scheikundig proefje met haar te doen of iets dergelijks wetenschappelijks. 

Het is begonnen!
Het IE WIE WAAI festival. 
Begonnen met Nimmermeer, een voorstelling van Abattoir Ferme en de Maan. 
Een voorstelling over het eenzame leven van Edgar Allen Poe. De voorstelling baadt in een griezelige sfeer vol duistere gedachten. Bij tijden is de verschrikkelijke man echt huiveringwekkend. Zo graaft hij de nacht na de begrafenis zijn vrouw terug op om te zien waarom hij haar zo lief had. Wat hij vindt zijn beenderen, waarover prompt een luguber lied wordt gezongen. Elementen uit de griezelige verhalen van Edgar Allen Poe zijn gebruikt om zijn droevige levensverhaal te vertellen, o.a. Een gruwelijke droom dat hij verandert in een worm en wordt opgegeten door een kraai, met als boodschap: als een nachtvlinder die tegen een lamp op vliegt en zich brandt....dat is de liefde.

Is deze voorstelling wel geschikt voor kinderen? Niet te eng?
Daarover discussiëren we na afloop. Inmiddels is Loek ook een beetje misselijk geworden. 
Dat het jongetje een 'kei-erg rot leven' heeft gehad is de kinderen wel duidelijk geworden.
Een moeder weet bijna zeker dat haar zoon vanavond niet zal kunnen slapen, waarop Loek zich, zonder te veroordelen, afvraagt: is dat dan eigenlijk zo erg? 
Mogen we kinderen dan niet confronteren met iets dat misschien net te eng is, net te zielig, net te saai misschien? Is het niet juist goed dat kinderen op deze manier hun eigen grenzen leren kennen? 
Iets om op weg naar huis nog eens over na te denken. 

Sep (8), de jongste zoon van Loek en Reem, slaapt in elk geval wel goed. Die denkt gewoon aan iets anders, zegt hij. Slaap lekker Sep.

Regelen, regelen en regelen

Het Eindhovense jeugdtheatergezelschap Hetpaarddatvliegt staat komend weekend in Plaza Futura met het Ie Wie Waai festival. Theatermakers Reem Wittenbols, Loek Beckers en Annemiek Nienhuis houden voor het ED een weblog bij over de voorbereidingen.

Dag 3, dinsdag 26 januari

 

Vandaag een kantoordag.

Het zag er als volgt uit:  

8.33 uur   gemiste oproep van Annemiek op mijn mobiel (dit zie ik pas rond 8.55 uur)

8.55 uur   Annemiek belt weer, maar ik ben helaas net te laat. Wil terugbellen maar zie door het raam dat  Reem (die toevallig ook mijn man is) net een telefoontje krijgt. Dat zal Annemiek wel zijn. Ondertussen is Annemie, onze zakelijk leidster, al koffie en thee aan het zetten, de mail en de post aan het lezen en de pc op aan het starten op Het Werkhuis. Ons theater in Eindhoven aan de Paradijslaan.  

9.00 uur   Annemiek heeft een zieke Julia thuis (hoop niet dat dat het effect is van de love &marriage beurs?!) en ik ben vandaag ook een half uurtje later dan normaal.

9.30 uur   We praten na over de stipdag gisteren en zijn tevreden over onze inbreng. Iedereen gaat even zelf aan de slag met mails/ post en regeldingen.  

9.45 uur   We bespreken wat er nog moet gebeuren aan de aankleding van de Plaza Futura, verdelen taken  en …..

10.10 uur  Annemiek en ik gaan op pad. Nog even de laatste flyers afgeven bij de groepen van het CKE en dan naar de Plaza. We hangen memootjes op de heren en de  dames wc met lieve tekstjes erop. Spreek nog met Geke (programmering van de Plaza Futura) over de stipdag waar ook zij aanwezig was. Reem is inmiddels ook gearriveerd en houdt zich met de technische aspecten bezig. Wat een cliche rolverdeling. We hangen de laatste dingen op de goede plek. Ik vergeet om  foto’s te maken voor dit weblog! Terwijl onze witte, door de kinderen geknutselde, koinibori’s er heel mooi bijhangen.

11.55 uur Terug naar het Werkhuis, ijzig koud op de fiets maar de zon schijnt!  Ik werk de vragen uit voor het nagesprek van de voorstelling NIMMERMEER dat morgen aansluitend op de voorstelling zal volgen. Even naar de kwaliteit van een filmpje kijken waar Reem ondertussen mee bezig is geweest. Er zal beneden in het  café een geluidsinstallatie staan waar een geluidsfragment uit de voorstelling En de rest kan stikke! gedraaid worden. In dit fragment worden een aantal pittige dilemma’s voorgesteld waar je een keuze uit moet maken. Van Doof of Blind ? tot Je vader in de gevangenis of een hazenlip? En er is op 2 tv’s iets over ons te zien.

13.00 uur Lunchen samen met Gerrie en Yvonne van Afslag Eindhoven. Het andere gezelschap waarmee wij Het Werkhuis delen. Annemiek luncht thuis met haar zieke dochter.

13.45 uur   Reem gaat terug naar de Plaza om de tv en installaties neer te zetten. Ik check mijn mail, lees het weblog van gisteren van Reem, leuk! En print wat zaken uit. Annemiek is inmiddels ook weer terug.

14.30 uur   DB. Overleg van het dagelijks bestuur; wat zoveel is als gevieren (Annemiek, Reem, Annemie en ik) de lopende zaken bespreken.

15.30 uur Puntsgewijs wordt de programmering van de rest van de week doorgenomen en de taken verdeeld. Van lijstjes met spullen die klaargezet moeten worden, tot  reserveringslijsten controleren, contact opnemen met de technicus over de lichtplannen, hoeveel kinderen nemen deel aan de workshop en wie van ons doet wat tijdens die workshop, de ranja moet geregeld worden, hoe gaat de presentatie van IE WIE WAAI op zaterdag er precies uitzien, volgordes bepalen en wie  zegt wat, de verrassing tijdens de inloop van het publiek bij En de rest kan stikke! in het café is ook geregeld. Wie neemt er nog contact op met de Plaza Futura om de laatste zaken kort te sluiten enzovoort.  

16.30 uur   Annemiek gaat weg;  les geven op het CKE. Reem gaat nog eenmaal terug naar de Plaza en neemt ook foto’s voor de blog! Ik werk de laatste afspraken even uit en mail mijn spelers de afspraken lijst en spullen lijst zoals we dat afgelopen vrijdagavond afgesproken hadden.

17.30 uur   Ik ben klaar. Even met Reem bellen dat ik Sep (onze jongste zoon) ophaal bij de BSO. Annemie is nog bezig als ik wegga. Vanavond dan alleen nog even het berichtje voor het weblog maken en de foto’s bijvoegen.

20.26 uur   Klaar.

Cupido, rozenblaadjes en een zaal vol volwassenen

Het Eindhovense jeugdtheatergezelschap Hetpaarddatvliegt staat komend weekend in Plaza Futura met het Ie Wie Waai festival. Theatermakers Reem Wittenbols, Loek Beckers en Annemiek Nienhuis houden voor het ED een weblog bij over de voorbereidingen.

DAG 2. maandag 25 januari 2010

 

Wij zijn vandaag afgereisd naar Utrecht om daar een trailer van de nieuwe voorstelling Ai lof joe te spelen.

Eenmaal per jaar houdt Stipproducties, ons impresariaat, een dag waarop het aanbod voor het volgende seizoen wordt getoond voor programmeurs en andere geïnteresseerden.

Omdat we de voorstelling Ai lof joe pas in juni/augustus dit jaar gaan ontwikkelen, hebben we de afgelopen 2 weken een preview gemaakt van zo’n 20 minuten om een heldere impressie te geven over de voorstelling over de liefde.  

In een zaal van het Akademietheater speelden we dus niet voor onze doelgroep (kinderen) maar voor hen die de voorstelling mogelijk zullen gaan kopen en boeken. Dat is ieder jaar toch weer even wennen, zo´n zaal vol volwassenen, die vaak aandachtig doch zwijgzaam kijken of deze voorstelling in hun programmering past.

 

Als lijn van het verhaal hebben we gekozen voor een bijna onmogelijke liefde. Je ziet Cupido die uitlegt wat zijn taak is, zorgen dat de juiste pijl de juiste persoon raakt. Dat lijkt eenvoudig, omdat alles mag en alles kan,

“….mannen op vrouwen of andersom, maar vrouw vrouw kan ook.

Of man man. Vrouw boer…

In principe kan alles

Bijna alles”

 

Cupido geeft een praktijkvoorbeeld waarin hij zelf ook niet weet hoe hij 2 mensen bij elkaar krijgt; Jacob die de liefde al in zijn jeugd heeft begraven en Ina de droomt van haar prins op het witte paard. Ondersteund door een rookmachine, een ventilator en rozenblaadjes probeert Cupido invloed uit te oefenen op twee mensen die mogelijk voor elkaar bestemd zijn. 

 

Op zo’n impresariaatdag zie je een mooie verscheidenheid aan theater-voorstellingen, -makers en -stijlen, alles gericht op jeugd. Ook binnen jeugdtheater is veel vernieuwing en experiment. Inhoudelijk zie je dat theatermakers, net als bij theater voor volwassenen, grote thema’s steeds opnieuw onder de loep nemen. Theater heeft als geen andere kunstdiscipline zo’n directe manier van communiceren. Naast de sprookjesvertellers, die je met hun romantische beelden naar andere werelden sleept, heb je ook de pioniers die steeds opzoek zijn naar nieuwe taal, nieuwe vormen en eigentijdse verhalen in de echte wereld.

Veel jeugdtheatermakers zijn gefascineerd door de ontwikkeling van het kind en vragen zich ook steeds opnieuw af hoe volwassen kinderen zijn. Moet je kinderen als “kinderen” benaderen, wat kan leiden tot kinderachtig theater, of zijn kinderen kleine volwassen en kun je daar een gelijkwaardig gesprek mee voeren?

Over wat je allemaal wel en niet kan laten zien aan kinderen hopen we deze week in het Ie Wie Waai festival in Plaza Futura een gesprek op gang te krijgen. Dus geïnteresseerden: Grijp die kans!

 

Deze trailer zal ook te zien zijn a.s. zaterdag 30 januari in het Ie wie waai festival in Plaza Futura naast de andere activiteiten van Hetpaaddatvliegt.

 

 

Hetpaardatvliegt blogt deze week voor het ED

Eerst maar even voorstellen. Annemiek Nienhuis, Reem Wittenbols en Loek Beckers van jeugdtheatergezelschap hetpaarddatvliegt uit Eindhoven. Wij zijn het artistieke hart van het gezelschap en maken jeugdtheatervoorstellingen over kinderen die met al hun dromen en verlangens tegen de feiten aan lopen.

Deze week zijn we te gast in de Plaza Futura met ons jeugdtheaterfestival IE WIE WAAI. Wat is er te zien? Een kijkje in onze keuken; met 2 voorstellingen, ‘En de rest kan stikke!’ van ons èn ‘Nimmermeer’ van Abattoir Fermé/ De maan, nagesprekken, een voorproefje van onze nieuwe voorstelling ‘Ai lof joe’ en een workshop voor kinderen vanaf 8 jaar waarbij ze zelf op de vloer theater zullen maken. Vanaf vandaag houdt Loek Beckers voor het ED een blog bij over de voorbereidingen. 

Dag 1, 24 januari

11.15 Annemiek en haar 12 jarige dochter Julia komen me oppikken om naar de Love & Marriage Beurs te gaan om research te doen voor onze nieuwe voorstelling Ai lof joe; een voorstelling over de liefde. Gewapend met ons mobieltje, ja camera vergeten,  gaan we naar binnen.

Bij binnenkomst horen we ‘singing in the rain’ door de hal galmen. Het komt van de strakke modeshow waar mooie modellen in de ene na de andere jurk, met of zonder bruidegom, over de catwalk lopen, dansen, glijden en de heren uiteindelijk zelfs met een scooter hun stoere, mannelijke imago kracht bij willen zetten. De ideale bruid en de ideale bruidegom. Hier worden geen jurken verkocht maar een gevoel. 

Alhoewel de zwarte jurk daar bij mij beduidend minder in slaagt, dat lijkt me toch een huwelijk gedoemd te mislukken.

Er zijn voornamelijk vrouwen, vriendinnengroepjes, dochters en moeders en ja toch ook stellen.

En het lijkt toch vreemd om te komen kijken naar zo’n beurs terwijl er niemand van ons drieën trouwplannen heeft. Alhoewel Julia had daar wel ideeën over; een koets en een kasteel en dan handschoenen met van dat gaas. Maar dat zal dan toch nog zeker een jaar of 15 duren. Maar goed, zoals ze daar ook zeiden je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen!

Na twee uur, een bekertje koffie en een broodje hadden we het wel gezien. De overdaad aan, voornamelijk, witte jurken, de vitrines vol met dure ringen, kunstzinnige bruidstaarten in de vorm van 2 op elkaar gestapelde matrassen (op de foto hiernaast zie je annemiek met taart), stands van dè fotoreportage en filmreportage van de mooiste dag uit je leven, van koets tot limousine, en ga zo maar door. 

 We hoopten verrast te worden door…ja door wat eigenlijk? Door echte liefde?

Maar liefde is niet te koop alleen kitscherige romantiek.

Ietwat gedesillusioneerd, maar heel wat flyers, boekjes en reclame rijker, kwamen we buiten waar de dikke witte vlokken die toen naar beneden vielen bij mij nog het meest romantische gevoel opriepen van de hele dag.

 

 

 

 

Ontmoeting met een idool

Sinti-muzikanten uit Gerwen, Nuenen en Asten zijn van dinsdag 19 tot en met maandag 25 januari te gast op een gipsy-jazzfestival in Londen. Met het evenement wordt de honderdste geboortedag van de legendarische gipsygitarist Django Reinhardt gevierd. Richard Halmans van de Eindhovense stichting Sinti Music, die onder meer het management en de promotie van de muzikanten verzorgt, doet op de cultuurblog verslag van hun reis.

DAG 4 – 22 JANUARI 2010

Helaas alweer onze laatste dag in London. Vandaag gaan we weer terug richting Nederland waar ons zaterdag 23 januari alweer een optreden staat te wachten in jazzclub De Zellebergen in Oudenbosch.

Donderdag hadden we een dagje vrij en besloten Londen maar eens te bezoeken. "Wat willen jullie zien?”, vroeg ik. “Maakt niet uit, als we maar bij Big Ben zijn geweest”, was het antwoord. Zo gezegd zo gedaan. Na Big Ben gezien te hebben zijn we via de metro naar Piccadilly Circus gegaan en van daaruit via Regent Street naar de wijk Soho. Natuurlijk werden de nodige schoenenwinkels bezocht, want de Sinti willen er altijd graag ‘scherp’ bijlopen.

Via collega-muzikanten hadden we vernomen dat hun grote idool Biréli Lagrène zou optreden in de beroemde jazzclub van Ronnie Scott . Eenmaal daar gekomen bleek het concert natuurlijk uitverkocht. Maar, wat de andere muzikanten die ook in de Quecumbar speelden niet is gelukt, lukte ons uiteindelijk wel. We mochten naar binnen en kregen de duurste plaatsen toegewezen, tegen sterk gereduceerd tarief. Het was super! Wat kan die man spelen en dat hebben we van anderhalve meter mee mogen maken. Ikzelf had natuurlijk al gehoord over Biréli, maar na het optreden restte mij nog maar één mening: Hij is écht de beste! Maar houd Paulus Schäfer in de gaten, dames en heren! 

Ik hoop dat we Biréli naar Nederland kunnen laten komen. Na het optreden zijn we nog backstage geweest. Ons avontuur in London kon al niet meer stuk door het fantastische optreden in de Quecumbar, maar na ons bezoek aan Biréli al helemaal niet meer.

Nog helemaal in een roes van het optreden in Ronnie Scott’s zijn we lekker gaan eten en hebben vervolgens een taxi genomen terug naar het hotel, natuurlijk bepakt met de nodige nieuwe schoenwaar en een stapel cd’s van Biréli.

Vrijdag lekker uitgeslapen, ontbeten, auto weer volgepropt en rustig vertrokken richting Dover, waar ons de boot richting Calais wachtte.

London was in één woord 'geweldig' Veel gelachen, genoten en supermuzikanten ontmoet en gehoord. Het jaar 2010 is ‘Django Reinhardt Jaar’ waarin zijn 100^ste geboortedag wordt gevierd. Nu maar hopen dat deze muziek de erkenning krijgt die het verdient. Dus surf naar www.sintimusic.nl en lees daar alles over de beste muzikanten die Nederland in dit genre te bieden heeft.

Zaterdag 23 januari, de geboortedag van Django, is het Paulus Schäfer Trio samen met Tim Kliphuis, de Prisor Jazz Band en de Jan Akkerman Band te wonderen in Jazzclub De Zellebergen, waar zij een ode brengen aan de legende Django Reinhardt, hun inspirator en ‘uitvinder’ van de Gipsy Jazz. Deze zomer staat Engeland weer op het programma, deze keer in Gossington op het International Gipsy Guitar Festival en eind november reist de Prisor Jazz Band met Paulus Schäfer af naar New Caledonia.

Morgen, zondag 24 januari, vertrekt weer een aantal Nederlandse Gipsy muzikanten naar London: Feigeli Prisor, Wattie Rosenberg, Sani van Mullem, Lollo Meier en natuurlijk Stochelo Rosenberg. 

Er rest nog veel werk, maar ‘The Dutch Invasion’ is begonnen. 

'The Dutch invasion'

Sinti-muzikanten uit Gerwen, Nuenen en Asten zijn van dinsdag 19 tot en met maandag 25 januari te gast op een gipsy-jazzfestival in Londen. Met het evenement wordt de honderdste geboortedag van de legendarische gipsygitarist Django Reinhardt gevierd. Richard Halmans van de Eindhovense stichting Sinti Music, die onder meer het management en de promotie van de muzikanten verzorgt, doet op de cultuurblog verslag van hun reis.

DAG 3 - DONDERDAG 21 JANUARI

De muzikanten keken al geruime tijd uit naar het concert in de Quecumbar in Londen; gisteren was het eindelijk zover. Het unieke van dat concert is dat, behalve Paulus en Noah Schäfer, de muzikanten nooit eerder met elkaar speelden. Sterker nog, de violist bijvoorbeeld had hen nog nooit ontmoet tot het moment van de soundcheck. Maar.... het leek geen enkel verschil te maken, wat ook beaamd werd door het publiek.

Dit concert was een ware sensatie in de ruimste zin van het woord. Natuurlijk waren de muzikanten aan elkaar gewaagd, zeker wanneer het de solo-gitaristen Ritary Gaguenetti en Paulus Schäfer  ('from Netherland', zoals hij dat zo mooi kan zeggen) betrof. Nou is Ritary een vaste gast van de Quecumbar; hij werd natuurlijk meer dan voldoende uitgelicht, in tegenstelling tot de overige muzikanten.

Paulus is een ervaren musicus en speelde zich moeiteloos uit de 'schaduw', wat met name bewezen werd tijdens een schitterende uitvoering van Django Reinhardts grootste 'hit' 'Minor swing'. Geweldig om te horen hoe professioneel Paulus Schäfer collega Ritary tegengas bood en hem moeiteloos voorbij demarreerde.

Ook Noah kreeg veel applaus, de mensen vonden het geweldig dat zo'n jonge muzikant speelde als een routinier. Nadat ik hen vertelde dat Noah amper vijf weken geleden pas is overgestapt van een elektrische bas naar een contrabas vielen de monden open van verbazing. Nog voor het slotakkoord werd al gesproken van 'The Dutch invasion'. De lat ligt dus erg hoog voor de andere Nederlandse muzikanten die vanaf zaterdag 23 januari nog hun opwachting zullen maken in Londen: Feigeli Prisor (Prisor Jazz Band), Wattie Rosenberg (Sonnekai), Sani van Mullem (Johnny & Mozes Rosenberg Trio) en Lollo Meier, maar zeker ook voor een doorgewinterde muzikant als Stochelo Rosenberg (The Rosenberg Trio). 

Nu eerst een dagje rust; zaterdag 23 januari staat ook weer een concert in Nederland gepland. In Jazzclub De Zellebergen in Oudenbosch zullen het Paulus Schafer Trio (met als gastviolist Tim Kliphuis) en de Pisor Jazz Band optreden met niemand minder dan topgitarist Jan Akkerman en zijn band.

Meer informatie over Paulus, Noah en de rest van 'The Dutch Invasion: www.sintimusic.nl